ارمنستان می تواند اسناد مجمع پاریس Ayi League of Nations ، از جمله تصمیم کمیسیون مربوطه و نقشه ها را ارائه دهد

113


گفتگوی Lragir.am آرا پاپیان ، رئیس مرکز مدوس ویوندی است

آقای پاپیان ، در شرایطی که وضعیت جاده گوریس-کاپان وجود دارد ، در روزهای اخیر از مقامات این سال پرسیده شده است که اگر آذربایجان خود مرزهای خود را به رسمیت نشناخته است ، چرا از نقشه های دوران شوروی به عنوان مبنایی برای مرزبندی استفاده می شود. به عنوان مثال ، آندرانیک کوچاریان ، نماینده حزب کمونیست در پاسخ ، پرسید: “و چه نقشه ای باید ظاهر می شد ، آیا باید با نقشه تیگران بزرگ شروع کنیم؟” چه اسنادی باید مبنای فرآیندهای امروز قرار گیرد؟

آنها باید بر اساس قانون در قوه مقننه صحبت کنند. نباید سعی کرد مسائل جدی را با نبوغ پوشش دهد. روشهای مختلفی برای نزدیک شدن وجود دارد ، بیایید ببینیم که دلایل قانونی ، قانونی و معتبر برای مرزبندی امروز چیست. بارها از جمله توسط پوتین گفته شده است که بین جمهوری ها خطوط تقسیم اداری وجود دارد ، هیچ مرز دولتی وجود ندارد ، نمی تواند باشد ، زیرا آنها بخشی از یک هویت بین المللی هستند. به عبارت دیگر ، اتحاد جماهیر شوروی بود ، به عنوان یک واحد تصور می شد. طبق همان قوانین اتحاد جماهیر شوروی ، آنها واحدهای سرزمینی اداری بودند. بنابراین طبیعی است که مرزهای اداری نمی توانند مرزهای بین ایالتی باشند.

دوم ، اگر قبلاً وجود داشت ، در آغاز استقلال یا استقلال مجدد ، آذربایجان از طریق اسناد مختلف ، از جمله قانون احیای قانون اساسی 18 اکتبر 1991 ، از میراث شوروی خود چشم پوشی کرده بود. بنابراین ، به جای ایجاد نبوغ ، باید به دوران قبل از شوروی بازگردیم. اگر دوره قبل از اتحاد جماهیر شوروی منطقه تیگران بزرگ بود ، ما آن را با نقشه های تیگران بزرگ مرزبندی می کردیم. اما از آنجایی که دوره قبل از اتحاد جماهیر شوروی دوره جمهوری مستقل ارمنستان و دولت جمهوری آذربایجان مستقل بود ، ما باید ببینیم چه اسناد بین المللی در آن زمان وجود دارد ، آنها چه مرزبندی و مرزی را اجرا کرده یا حداقل یک تصمیم گیری در مورد آن این یک سوال بسیار منطقی و ساده است.

و چه مدارکی در آن دوره وجود داشت؟

در 28 مه 1918 ، آن کشورها استقلال خود را اعلام کردند. استقلال تا 18 ژانویه 1920 به رسمیت شناخته نشد – آذربایجان و 19 – ارمنستان. پس از آن ، کمیسیون ویژه ای توسط اعضای شورای جامعه ملل در مجمع پاریس شورای ملل تشکیل شد. یعنی با مشارکت امپراتوری بریتانیا ، فرانسه ، ایتالیا و ژاپن. به آن کمیسیون که کمیسیون تعیین مرزهای ارمنستان نامیده می شد چنین اختیاراتی داده شد و او این کار را انجام داد و گزارشی تهیه کرد. این گزارش با قضاوت ویلسون به موقع اجرا شد و اگر طرفین با توافق متقابل در مورد مرز تصمیم نگیرند ، پیش شرط بود. گفته شد که اگر طرفین قبل از رای داوری مرزها را تعیین نکرده باشند ، این کشورهای بزرگ با این تصمیم تصمیم می گیرند. تا 22 نوامبر ، تصمیم گرفته نشد ، در 24 فوریه 1920 ، همان گزارش تهیه شود. این مبنای قانونی است. حالا یا باید گفت که ما بدون قید و شرط تسلیم می شویم زیرا همه شرایط آنها را می پذیریم ، وگرنه باید یک مرز با مذاکره تعیین شود و قوانین بین المللی در آنجا اعمال می شود. تا آنجا که من فهمیدم ، دولت ما می گوید هیچ کاپیتولاسیون وجود نداشت.

آیا این مسائل چگونه باید مطرح شوند ، آیا ارمنستان باید به موارد بین المللی مراجعه کند؟

اول از همه ، مردم ارمنستان باید به خیابان ها بیایند و بگویند: “دولت ، من به شما این اختیار را نداده ام که خودتان مرزها را تعیین کنید.” طبق قانون اساسی در مورد همه پرسی ، موضوع یک همه پرسی است. شما حق ندارید یک مسئله سرزمینی یا مرزی را بدون همه پرسی حل کنید. ثانیاً ، مقامات باید با یک نامه رسمی به همرسان خطاب کنند که می گوید بله ، ما آماده امضای یک معاهده صلح ، انجام حدود و مرزبندی هستیم ، اما اجازه دهید ابتدا مبنای دلخواهی را که این فرآیند پیچیده و جدی باید روی آن انجام شود ، روشن کنیم. به

برای تعیین این ، ملت های متمدن چه می کنند؟ به همین دلیل است که سازمان ملل متحد وجود دارد ، در آنجا یک دادگاه بین المللی وجود دارد که توسط کشورهای عضو مجاز به حل اختلافات بین ایالتی است. اکنون اختلاف بر سر این است که اساس تحدید و مرزبندی چه چیزی باید باشد. اجازه دهید دو کشور به طور مشترک به دادگاه سازمان ملل مراجعه کنند و اسناد و مدارک هر یک از نظرات خود را ارائه دهند. اجازه دهید آذربایجان ثابت کند که چرا ، به عنوان مثال ، باید نقشه سال 1974 و نه 1926 باشد یا چرا مرزهای اداری ، که از پذیرفتن آنها امتناع ورزید ، باید مرزهای بین ایالتی باشند. ما همچنین اسناد مجمع پاریس ، لیگ ملل ، از جمله تصمیم کمیسیون مربوطه و نقشه ها را ارائه می دهیم ، بگذارید آنها بر این اساس تصمیم بگیرند.

اگر آذربایجان با درخواست دادگاه سازمان ملل موافقت نکند ، آیا ارمنستان می تواند اقدامی یک جانبه انجام دهد؟

طرف ارمنی می تواند یک طرفه اعلام کند که مرزهای اداری اتحاد جماهیر شوروی را قانونی نمی داند. او همچنین می تواند اظهار کند که آذربایجان از آن امتناع کرده است. تکرار می کنم ، اگر این تسلیم شدن بدون قید و شرط نباشد ، طرف ارمنی می تواند چنین اقداماتی را انجام دهد. و اگر این یک کاپیتولاسیون است ، یعنی آذربایجان تحمل نمی کند ، آنچه را که می خواهد دیکته می کند ، این یک موضوع مذاکره نیست. در آن صورت ، بگذارید بپذیریم که یک کاپیتولاسیون اتفاق افتاده است و اجازه دهید بررسی کنیم که آیا دولتی که کشور را تسلیم کرده و آن را امضا کرده است می تواند در قدرت باقی بماند یا خیر. دوم ، شاید دولت دیگری بیاید و بگوید نه ، این یک کاپیتولاسیون نیست ، راهی برای خروج پیدا می کند. به عنوان مثال ، این امکان وجود دارد که برای دریافت یک میلیارد دلار سلاح به هر کشوری درخواست کنیم ، که با آن جایگزین آذربایجان و ترکیه می شویم.

بستگی زیادی به مقامات و مردم ما دارد. اگر مردم مجبور شوند در خانه خود بنشینند و منتظر بمانند ، هیچ چیز تغییر نمی کند. مردم باید بیرون بیایند تا جهان ببیند که علاوه بر دولت ، مردمی در ارمنستان هستند که دیدگاه خود را دارند. مردم باید درک کنند که این دوره سخت ، جدی و سرنوشت ساز است. آیا نمی خواهید چند ساعت برای وطن خود وقت بگذارید ، به خیابان ها بروید و بگویید این وضعیت قابل قبول نیست ، از چه می ترسید؟





Source link