کشورهایی که در آموزش موفق هستند می گویند شما می توانید سیستم ما را مطالعه کنید، اما به طور ناگهانی سعی نکنید همان کار را در کشور خود انجام دهید.

14


گفتگوی Lragir.am کارشناس آموزش و پرورش سروب خاچاطریان است

آقای خاچاطریان دولت تصویب کردپیش نویس قانون “در مورد تصویب برنامه دولتی برای توسعه آموزش و پرورش جمهوری ارمنستان تا سال 2030”. آی تی تا سال 2030 جهت‌های استراتژیک زیر را تعریف می‌کند: ایجاد یک محیط آموزشی فراگیر فراگیر یادگیرنده، افزایش اثربخشی آموزش، بین‌المللی‌سازی و صادرات خدمات و محصولات آموزشی. این برنامه چه مشکلاتی را حل خواهد کرد؟

البته چیزهای خوبی نوشته شده است: فراگیر بودن، کارایی و صادرات. در مورد فراگیر بودن، می خواهم بگویم که بسیار مهم است، اما نیاز به منابع زیادی دارد. ما از سال 1393 تا 1394 فرآیند فراگیر را آغاز کردیم و مدت زیادی است که در منطقه تاووش اجرا شده است. اما امروزه اکثریت قریب به اتفاق معلمان قبول نمی کنند، یعنی می دانند که کار نمی کند. حتی معلمانی که از ابتدا مشمول این فرآیند بودند نیز مشکلاتی را می بینند. بنابراین اگر به یک برنامه سیستمی تبدیل شد، مشکل پیچیده تر شد، باید برای حل آن تلاش کنند.

افزایش کارایی نیز مهم است زیرا سیستم آموزشی باید به طور موثر عمل کند. من مشکلاتی را در اینجا می بینم، اکنون تلاش می شود حقوق برخی از گروه های معلم افزایش یابد، اما متأسفانه نه برای همه. مشکل بزرگی است، مثلاً معلم تاریخ می گوید: من چه عیبی دارم که حقوق مرا بالا نمی بری، حقوق معلم فیزیک را بالا می بری؟ در سیاست امروز عناصر ضد فراگیر وجود دارد. کارآمدی مهم است، در اینجا وزارتخانه باید تلاش کند تا توان سازمانی خود را افزایش دهد تا زمانی که برخی از فرآیندها انجام می شود اثربخش باشد نه اینکه برای شکل انجام شود. مهم است که آن کار در نهایت به چه چیزی منجر می شود. در اینجا کارهای زیادی باید انجام داد، زیرا امروزه در ارمنستان، مردم بیشتر بر پدیده های قابل مشاهده حاوی عناصر نمایشی تاکید می کنند تا بر پدیده های مهم تر، اما نه چندان قابل مشاهده.

و در نهایت سومین جهت راهبردی: بین المللی سازی و صادرات خدمات و محصولات آموزشی. من این را قبول ندارم، به وزارتخانه پیشنهاد می کنم که این جهت را به کلی حذف کند. اکثریت قریب به اتفاق کارشناسان این را قبول ندارند. کشورهای پیشرفته دنیا که در زمینه آموزش به موفقیت های بزرگی دست یافته اند می گویند شما می توانید سیستم ما را مطالعه کنید، اما یکدفعه سعی نکنید همین کار را در کشور خود انجام دهید، هرگز جواب نمی دهد. هر کشوری ویژگی های خاص خود را دارد. باز هم می گویم این ها کشورهایی هستند که پیشرو هستند و ما حتی پیشرو نیستیم، چه چیزی صادر کنیم؟ تومو به عنوان مثال آورده شده است، اما اولا تومو یک ابتکار خصوصی است، ثانیاً اگر شعبه های تومو در کشورهای مختلف جهان افتتاح شود، باز هم به این معنا نیست که آموزش ارمنی بین المللی شده است. ابتدا از تجربیات تومو در سایر مؤسسات خود استفاده کنیم و سپس به دیگران توصیه کنیم که این کار را انجام دهند. به عبارت دیگر، ما هنوز تجربه تومو را در داخل کشور خود گسترش نداده ایم. از نظر حرفه ای نوشتن چنین چیزی صحیح نیست، زیرا هیچ کشوری نخواهد گفت: اصلاحات ارمنستان را به کشور خود وارد کنیم. همانطور که کارشناسان می گویند آموزش مسافر بسیار بدی است. جایی که ایجاد شد، خیلی خوب کار می کند، وقتی به کشور دیگری سفر می کند، می تواند تأثیرات کاملاً متضادی داشته باشد.

این پروژه همچنین در نظر دارد یک شهر دانشگاهی ایجاد کند، این ابتکار چقدر اهمیت دارد؟

روی کاغذ ایده بسیار خوبی است، اما مشکلات زیادی در ارمنستان به وجود خواهد آمد. از آنجایی که استادان ارمنستان امروزه حقوق بسیار ضعیفی دریافت می کنند، باید در چندین موسسه کار کنند. فرض کنید شهر در نزدیکی اشتراک یا آبویان ایجاد شده باشد، مردم چگونه از ایروان رفت و آمد خواهند کرد؟ زمانی کار می کند که استاد به اندازه ای دستمزد دریافت کند که با حقوق استاد زندگی کند و برای پیشرفت علم چنین شرایطی وجود دارد که می تواند آرام در دفتر خود بنشیند و هفته ای 3-4 ساعت تدریس کند و بقیه زمان را اختصاص دهد. به تولید علمی در مورد ما اینطور نیست، هفته ای 18-20 ساعت به مدرس وقت می دهند، مدرس دفتر ندارد. خوب، فرض کنید ساختمان را به خارج از ایروان منتقل کرده اید، کیفیت آن چگونه تغییر می کند؟ همان استادی که الان در مرکز ایروان تدریس می کند، برای تدریس به ساختمان نوساز شهر آکادمیک رفته است، آیا بهتر تدریس می کند، آیا ارزش آن را دارد که اینقدر هزینه کنید؟ مثلاً ممکن است اساتیدی باشند که بگویند: اینجا خانه به ما بدهید، نمی شود هر روز رفت و آمد کنیم، هزینه ایاب و ذهاب را اختصاص دهید. به عبارتی هزینه های زیادی متحمل می شود و نمی دانم ارزش این را دارد که کشوری مثل ارمنستان به دنبال آن تجمل گرایی برود. اینطور نمی شود که شروع کنند و بعد بگویند بحران مالی یا جنگ بوده است، به همین دلیل نتوانستیم آن را تمام کنیم.

این برنامه همچنین ایجاد 5-8 دانشگاه را با بودجه 100٪ دولتی در نظر گرفته است. این به چه معناست، آیا دانشگاه های جدید ایجاد می شوند یا دانشگاه های موجود بهینه می شوند؟

بله، کلمه ایجاد خواهد شد کمی سخت است و خیلی ها فکر می کردند که 5-8 دانشگاه جدید ایجاد می شود. خیر، در واقع بهینه سازی صورت خواهد گرفت، در نتیجه یکسان سازی دانشگاه ها 5-8 دانشگاه دولتی خواهیم داشت که بودجه دولتی دریافت می کنند. در اینجا هم باید وضعیت را ارزیابی کرد، مثلاً دانشگاه پزشکی به صورت مستقل بهتر کار می کند یا به عنوان بخشی از دانشگاه دولتی ایروان؟ من طرفدار این هستم که حتی آن دانشگاه ها را دانشگاه بنامیم، آنها را مؤسسه بنامیم، زیرا آنها تخصصی هستند. اکثر دانشگاه های ارمنستان دانشگاه نیستند، موسسات تخصصی هستند. در نتیجه این بهینه سازی، البته مقداری پول پس انداز می شود، همین. شاید آن پول برای افزایش تعداد مکان های آموزشی رایگان اختصاص یابد. اما، تکرار می‌کنم، خیلی بستگی به این دارد که چه کسی و چگونه آن را اجرا کند، چه کسی آن دانشگاه‌ها را رهبری کند، آیا مدیریت خوبی وجود خواهد داشت یا مانند امروز، به اصل کنار آمدن.





Source link