روز استقلال ارمنستان در بیست و هفتمین جشنواره سالانه در گلندیل جشن گرفته شد

روز فرهنگ، موسیقی، رقص، جامعه و امید ارمنی به مناسبت سی و پنجمین سالگرد جمهوری ارمنستان

گلندیل – جامعه ارمنی کالیفرنیای جنوبی برای بیست و هفتمین جشنواره سالانه روز استقلال ارمنستان در پارک وردوگو گلندیل گرد هم آمدند و سی و پنجمین سالگرد استقلال جمهوری ارمنستان را جشن گرفتند.

در زیر نور آفتاب کالیفرنیا، پارک Verdugo به یک محل تجمع ارامنه پر جنب و جوش تبدیل شد. این پارک مملو از غرفه هایی بود که نشان دهنده بازرگانان، مشاغل، سازمان های اجتماعی و ارائه دهندگان خدمات از سراسر جامعه ارامنه کالیفرنیای جنوبی بودند. بازدیدکنندگان این فرصت را داشتند که محصولات ارمنی را کشف کنند، در مورد خدمات اجتماعی بیاموزند، از غذاهای خوشمزه لذت ببرند و مهمتر از همه، در جشن ارمنستان و میراث ارمنی گرد هم آیند.

حدود ساعت 11:30 صبح برنامه رسمی استیج آغاز شد. صحنه به زیبایی تزئین شده که توسط Odet’s Cakes & Balloons طراحی شده است، یک محیط جشن را برای یک روز پر از موسیقی، رقص و اجراهای فرهنگی فراهم کرده است.

سخنان افتتاحیه توسط استادان مراسم روز، هاروتون میناسیان به زبان ارمنی و استیون هواگیمیان به زبان انگلیسی انجام شد.

هواگیمیان در سخنان خود تاکید کرد که استقلال ارمنستان بسیار بیشتر از یک پرچم، یک دولت یا قلمرو جغرافیایی است. او در مورد آزادی و مسئولیت حفظ زبان ارمنی، عمل به ایمان، آموزش کودکان در مورد میراث خود، و زنده نگه داشتن موسیقی، رقص، سنت ها و تاریخ ارمنی برای نسل های آینده صحبت کرد.

او به حضار یادآور شد که کودکان ارمنی روی صحنه اجرا می‌کنند، موسیقی ارمنی فضای گلندیل را پر می‌کند، و پرچم‌های ارمنستان و آمریکا در کنار هم به اهتزاز در می‌آیند، همه بیانگر میراث زنده ارمنی هستند – «ارمنستان هزاران مایل دورتر از ارمنستان زندگی می‌کند».

هواگیمیان از شهرداری گلندیل، برگزارکنندگان، داوطلبان، حامیان مالی، نوازندگان، نوازندگان، رقصندگان و سازمان‌های اجتماعی و به‌ویژه خانواده‌ها و اعضای جامعه که مشارکتشان برگزاری جشنواره سالانه را ممکن می‌سازد، قدردانی کرد.

هواگیمیان با تأمل در 27 سال حضور خود در این جشن، پیامی صمیمانه قدردانی کرد و از حاضران خواست تا سی و پنجمین سالگرد استقلال ارمنستان را با افتخار و اتحاد، قدردانی از گذشته و امید به آینده جشن بگیرند. وی در پایان برای ارمنستان، مردم ارمنی، ایالات متحده و شهر گلندیل دعای خیر کرد.

بخش تشریفاتی برنامه با سرود ملی ایالات متحده و جمهوری ارمنستان با اجرای مارین ترکازاریان ادامه یافت.

جشنی پر از رقص ارمنی

یکی از نکات جالب این جشنواره، شرکت چندین گروه رقص کودکان بود که انرژی، استعداد و فداکاری نسل جدیدی از جوانان ارمنی-آمریکایی را به نمایش گذاشت.

گروه های شرکت کننده شامل باله نمایش رقص آرم، آکادمی رقص ارمنی سانتا کلاریتا، استودیو رقص با آنی، استودیوی رقص موو آرت، استودیو آواز و رقص نران و استودیو رقص کاراپتیانس بودند.

رقصندگان جوان صحنه را با لباس‌های رنگارنگ، حرکات سنتی و نمایش‌های با روحیه زنده کردند و نشان دادند که چگونه فرهنگ ارمنی در بین نسل‌های جوان به شکوفایی ادامه می‌دهد.

حضار همچنین از اجرای پرانرژی “آری پارری” توسط تیگران گریگوریان لذت بردند که موسیقی رقص و حرکت ارمنی را به جشن می آورد.

نوازندگان جوان باشگاه تکواندو Yeremyans و AN Dhol Studio نیز روی صحنه رفتند و تشویق پرشور تماشاگران را به همراه داشتند.

موسیقی، شعر و صدای ارمنستان

این برنامه فرهنگی در طول روز با اجرای متنوع موسیقی و هنر ادامه یافت.

سوان کلشیان شعر ارمنی را همراه با ترانه های کارنیگ جبجیان خواند. ارائه آنها لحظه ای احساسی ایجاد کرد و قدرت شعر ارمنی را با زیبایی ماندگار موسیقی ارمنی ترکیب کرد.

همچنین با اجرای آلیسیا کوشگریان در کانون سنتی و شانت تانیلیان با ویولن از حاضران پذیرایی شد که بُعد دیگری به برنامه فرهنگی آن روز بخشید.

با ادامه بعد از ظهر، صحنه به مرکز موسیقی و جشن مردمی ارمنی تبدیل شد. کارو خلولیان، مری بابایان، هرتچ گیدزاگیان، هاروت خاچیان و گروهش، آرنو استپانیان ساکسیفون و دخترش میکائلا که صدایش تماشاگران را مجذوب خود کرد، از جمله نوازندگان بودند.

برنامه موزیکال با اجرای مالیکا، خواننده رپ Big-E، کریستینا یگویان، ماگار یقیازاریان، زارا مارکوسیان و خواننده و ترانه سرا ساکو جی گارابدیان ادامه یافت.

موسیقی، جمعیت را در طول بعد از ظهر گرد هم آورد و تماشاگران در حال رقصیدن، آواز خواندن و شرکت در جشن بودند.

ادای احترام عاطفی پایانی به ارمنستان

با نزدیک شدن به پایان جشنواره، استاد مراسم استیون هواگیمیان برای ادای احترام عاطفی پایانی به صحنه بازگشت.

او شعر دوست داشتنی یقیشه چارنتس “Yes Im Anush Hayastani” (“من طعم شیرین ارمنستان را دوست دارم”) که یکی از شناخته شده ترین بیان ادبی محبت به ارمنستان و مردم آن است، خواند.

سخنان چارنتز با کسانی که در پارک وردوگو جمع شده بودند طنین انداز شد. برای بسیاری، تلاوت فراتر از پایان یک جشنواره شد. این یادگاری از تاریخ باستانی مردم ارمنی، هویت ماندگار و آرزو برای داشتن یک میهن صلح آمیز و مستقل بود.

برخی از حضار در حالی که شعر در پارک طنین انداز می شد، اشک می ریختند و تاریخ، فرهنگ و آرزوی پایدار ارمنستان برای زندگی در آزادی و صلح و حفظ هویت ارمنی برای نسل های آینده را تداعی می کرد.

ارمنستان در هزاران مایل دورتر زندگی می کند

بیست و هفتمین جشنواره سالانه روز استقلال ارمنستان بیش از یک جشن یک روزه بود. این نمایشی از سرزندگی جامعه ارمنی کالیفرنیای جنوبی و بیان هویت ارمنی در آمریکا بود.

از تجار و سازمان‌های اجتماعی گرفته تا کودکانی که روی صحنه می‌رقصند، از نوازندگان و خوانندگان تا خانواده‌هایی که زیر آفتاب کالیفرنیا دور هم جمع شده بودند، شرکت‌کنندگان در جشنی با محوریت میراث و جامعه ارمنی شرکت کردند.

این جشنواره نشان داد که چگونه هویت ارمنی دور از وطن – از طریق زبان، تاریخ، موسیقی، رقص، سنت‌ها و ارتباطات بین نسل‌ها – حفظ می‌شود.

با پایان یافتن جشن، خانواده ها و دوستان با خاطراتی از روز و حسی تازه از ارتباط با میراث خود، پارک وردوگو را ترک کردند.

و شاید مهمتر از همه، آنها با امید – و انتظار دور هم جمع شدن در سال آینده برای جشن گرفتن با هم رفتند.

کِشِسِّه‌ی
کِسِتِِِّ أَیْرِیِّ.

خداوند ارمنستان را بیامرزد.
خدا قوم ارمنی را حفظ کند.
و خداوند ایالات متحده آمریکا و شهر شگفت انگیز گلندیل را برکت دهد.