یک بن بست پرتنش در منطقه آبی
در 21 اکتبر، آنا شاه نظریان، دوستدار محیط زیست، بار دیگر از ورود به مرکز نمایشگاه مریدین ایروان که در آن COP17 در حال برگزاری است، ممانعت شد. او پس از پانزده دقیقه بیرون از دروازه ها، سرانجام اجازه یافت تا برای اجرای مراسم وارد محوطه شود، جایی که او به عنوان سخنران اصلی خدمت کرد.
در این جلسه – که در “منطقه آبی” بسیار امن برگزار شد – او به طور پویا در مورد مبارزه مداوم علیه بهره برداری از معدن طلای آملسر، مشارکت حیاتی جوامع محلی در این تلاش و فشارهای منحصر به فرد فعالان محیط زیست زن صحبت کرد. شه نظریان همچنین پس از پرسیدن یکی از حضار در مورد چالش هایی که در مسیر کارش با آن مواجه می شود، در ورودی در انتهای سخنرانی خود به این حادثه پرداخت.
این فعال یک تی شرت با شعار “نجات آملسر” به تن داشت، اما همانطور که اشاره کرد، یک کت پوشیده شده بود. او مشکوک است که پلیس او را از روی صورتش شناسایی کرده و عمدا مانع ورود او شده است. شه نظریان این حادثه را یکی از اشکال فشارهایی دانست که در جریان حمایت از محیط زیست با آن مواجه شد. به گفته او، چنین فشارهایی به طرق مختلف از جمله ممانعت از اقدامات اعتراضی و لکه دار کردن جنبش و شرکت کنندگان در آن گرفته تا طرح دعوی قضایی بروز می کند.
ریشه های مقاومت آملسر
در طول این رویداد، شه نظریان در مورد مبارزه گسترده تر علیه پروژه های معدنی در ارمنستان و چگونگی گسترش این جنبش در طول سال ها صحبت کرد. وی خاطرنشان کرد که ساکنان جرموک، ارمنستان، از سال 2018 به طور استثنایی در این جنبش فعال بوده اند. زنان، مردان، جوانان و افراد مسن همگی علیه بهره برداری از معدنی که در نزدیکی شهر تفریحی برنامه ریزی شده است، موضع گرفته اند. شبکه ای از فعالان مستقر در ایروان نیز به آنها پیوسته است.
در نمایشی قدرتمند از سرپیچی مردمی، ساکنان جرموک قبلاً جاده های منتهی به معدن را مسدود کردند و با موفقیت مانع از عملکرد شرکت شدند. او این دوره را تجربه مهمی برای جامعه مدنی در ارمنستان توصیف کرد.
از امید تا دلشکستگی: تغییر جزر و مد اعتراض
در طول جلسه، یکی از شرکت کنندگان در بحث پرسید که چرا اقدامات اعتراضی فعال سال 2018 پس از آن به همین منوال ادامه پیدا نکرد؟ شاه نظریان این تغییر را اول به تغییر احساسات عمومی و دوم به پیامدهای مخرب جنگ 2020 آرتساخ نسبت داد.
در سال 2018، مردم یک فرصت واقعی را برای تأثیرگذاری بر تصمیم‌گیری درک کردند. پس از تغییر در حکومت ملی، این حس به وجود آمد که با سازماندهی و درگیر شدن در مبارزات محلی، دستیابی به تغییر در درون جامعه خود نیز کاملاً ممکن است.
او گفت: «آنها استدلال کردند که اگر بتوانند دولت ملی فعلی را سرنگون کنند، می توانند سازماندهی کنند و – حداقل – مبارزه ای واقعی علیه مقامات محلی داشته باشند.
در ارزیابی شه نظریان، این فضا به مردم قدرت عمل می داد. با این حال، جنگ 2020 ضربه شدیدی به شرکت کنندگان جنبش و جامعه وارد کرد. قبل از جنگ، اهالی در نزدیکی جاده های منتهی به آملسر مراقب بودند و روزها و شب های خود را در آنجا سپری می کردند.
شه نظریان گفت: «این به اصطلاح «نگهبانی» توسط مردان انجام می‌شد. آنها برای جنگ اجباری شدند و تعدادی از آنها کشته شدند.
این خسارات عمیق نه تنها بر خانواده های کشته شدگان و شرکت کنندگان اصلی در جنبش، بلکه بر اقشار وسیع تری از جامعه تأثیر گذاشت. پس از جنگ، احساس ناتوانی و بی تفاوتی شدیدی بر آن حاکم شد و شتاب مقاومت را شکست.
نقدینگی شرکت و خاموش کردن شرکت
شاه نظریان عامل مهم دیگری را که به تغییر وضعیت محلی کمک می کند، شناسایی کرد: مشارکت مالی هدفمند شرکت معدن در جامعه. او اظهار داشت که این شرکت به طور مستقیم به جامعه کمک مالی می کند، از جمله یارانه برای حمل و نقل محلی.
این فعال معتقد است که این حمایت مالی به شدت بر موضع مقامات محلی تأثیر می گذارد. به عنوان مثال مستقیم، او به این واقعیت اشاره کرد که نمایندگان مدیریت شهری در برخی رویدادهای موازی که در چارچوب COP17 برگزار می شود، شرکت نکردند. به گفته شهنظریان، ابتدا قرار بود شرکت کنند اما بعداً نپذیرفتند و صراحتاً دلیل غیبت خود را بودجه ارائه شده از سوی شرکت عنوان کردند.
حملات مبتنی بر جنسیت و دعاوی SLAPP
فراتر از بی علاقگی سیاسی و فشار مالی، فعالان زن نیز به طور خاص به دلیل زن بودن مورد هدف قرار می گیرند. شه نظریان به شکایت های مکرر علیه فعالان محیط زیست اشاره کرد که از آن به عنوان دعاوی راهبردی علیه مشارکت عمومی (SLAPP) یاد می کند.
او خاطرنشان کرد که در مورد زنان، این فشارهای قانونی عمیقاً با توهین های جنسیتی و برچسب زدن های عمومی تشدید شده است. به محض اینکه نام یک فعال زن وارد عرصه عمومی می شود، بحث در رسانه های اجتماعی اغلب از مسائل زیست محیطی به نحوه صحبت یا رفتار او تغییر می کند.
شه نظریان گفت: «زنان دقیقاً به دلیل فعال بودنشان با جملاتی مانند «این کار برای زن نیست»، «زنانه رفتار نمی‌کنی»، «زنانه حرف نمی‌زنی»، «زن نباید داد بزند» و دیگر عبارات مشابه با فشار مواجه می‌شوند. به گفته وی، این نگرش تحقیرآمیز عمدا برای محدود کردن مشارکت زنان و بی اعتبار کردن کار آنها است.
پژواک جهانی و مبارزه پیش رو
با وجود این سختی‌های شدید محلی، داستان‌های دست اندرکاران جنبش حفاظت از آملسر به فراتر از مرزهای ارمنستان رسیده و توجه بین‌المللی را به خود جلب کرده است. شه نظریان یک همکاری را برجسته کرد پروژه توسط هنرمند مستقر در لس آنجلس، کارولینا کایسدو، که داستان‌های جنبش‌های زیست‌محیطی مختلف از جمله مبارزه مداوم برای حفاظت از آمولسر را نشان می‌دهد و به آنها احترام می‌گذارد.
شهنازاریان برای ارتقای بیشتر علت، یک جلسه توجیهی به زبان انگلیسی در مورد ارمنستان برای شرکت کنندگان در رویداد ارائه کرد. در این خلاصه، تهدیدات جدی برای تنوع زیستی ارمنستان، از تأثیرات جنگ و سطح پایین دموکراسی گرفته تا نابرابری جنسیتی، مشخص شده است.
به گفته شه نظریان، فعالان پیشنهاد کرده اند که برنامه چند ساله بعدی کنوانسیون تنوع زیستی به طور مستقیم به مسائل سیستمی که مانع دستیابی به اهداف آن می شود، بپردازد. در این میان، او تأثیر شدید منافع شرکت ها بر تصمیم گیری دولتی و همچنین بار بدهی های خارجی را برجسته کرد. او خاطرنشان کرد که تعهدات پرداخت بدهی به شدت منابعی را که دولت می تواند به حفاظت از طبیعت اختصاص دهد، کاهش می دهد.
هدف فعالان از طریق این مقاله توجیهی که به طور خاص در مورد ارمنستان تهیه شده است، این چالش های سیستمی را به اطلاع نمایندگان دولتی و نمایندگان جامعه مدنی بین المللی برسانند. شاه نظریان تاکید کرد که مبارزه پیرامون آملسر با وجود تغییر شرایط و حمایت فعلی دولت مرکزی از پروژه معدنی با قدرت تمام ادامه دارد.
اگر اشتباه تایپی پیدا کردید، می توانید با انتخاب ناحیه متن و فشار دادن CTRL+Enter به ما اطلاع دهید.
