ارمنستان سریعتر از آنچه معمولاً در پاریس تصور می شود به جلو حرکت می کند. اما با ترمز دستی به جلو حرکت می کند و بخشی از آن ترمز در دست دیاسپورا است.
از شمال تا جنوب، از دره های تاووش تا جاده های پرپیچ و خم سیونیک، ارمنستان را گشتیم. ما به عنوان توریست به اینجا نیامدیم، بلکه به عنوان شاهد آمدیم. ما می خواستیم از کسانی که کشور را هر روز سرپا نگه می دارند بشنویم.
ما با مدیران و معلمان مدارس حرفه ای، روسای جوامع روستایی و کشاورزان ملاقات کردیم. ما با کارمندان بنیادهای خیریه، افسران ژاندارمری از فرانسه و نمایندگان خدمات امنیت مدنی و همچنین نمایندگان آکادمی های نظامی ارمنستان صحبت کردیم. از این ده‌ها گفت‌وگو، این تصور به دست می‌آید که کشور در حرکت است، اما هنوز با سرعتی که واقعیت‌های تاریخی می‌خواهد، حرکت نمی‌کند.
چه چیزی در حال پیشرفت است؟
پیشرفت محسوس است. اول از همه، این باید ثبت شود. جاده ها بخش به بخش بازسازی می شوند و مناطقی را که برای مدت طولانی از یکدیگر جدا شده اند، گرد هم می آورند. چهار مرکز داده ایجاد شده است که به ارمنستان این فرصت را می دهد تا جای خود را در نقشه دیجیتالی منطقه بگیرد. کانال های آبیاری تعمیر شد. برای روستاییان دشت سیونیک این تفاوت بین محصول گمشده و محصول فروخته شده است.
در هنرستان ها شاهد کارگاه های مجهز به تجهیزات بودیم، همچنین معلمان مشتاقی را دیدیم که برای تربیت متخصصان مورد نیاز کشور تلاش می کنند. بنیادهای خیریه برای حمایت از خانواده ها و مناطق روستایی کار صبورانه، اغلب نامرئی، انجام می دهند. همکاری با فرانسه در زمینه های ژاندارمری و امنیت مدنی نتیجه می دهد. روش کار و تجربه رد و بدل می شود. و در نهایت، دانشکده های نظامی نیز روند نوسازی خود را آغاز کرده اند.
در هر یک از این زمینه ها با افراد شایسته و هدفمند آشنا شدیم. کشور کمبود انرژی و نیروی انسانی ندارد.
چه چیزی مانع از توسعه می شود؟
آنچه گم شده اراده نیست، بلکه زنجیره ای است که اراده را به یک نتیجه واقعی تبدیل می کند. همه جا تشخیص یکسان است، گاهی با احتیاط، گاهی با خستگی.
اولاً کمبود دانش فنی و مدیریتی وجود دارد. گاهی اوقات تجهیزات سریعتر از مهارت های لازم برای کار و نگهداری آن می رسد.
دوم: عدم تفویض اختیار در رده های میانی. تصمیمات به عقب منتقل می شوند، جایی که انباشته می شوند. روسای ادارات، مدیران مؤسسات و مسئولانی که در این زمینه کار می کنند باید منتظر «چراغ سبز» باشند که البته بسیار دیر شده است.
سوم: بحث به روز رسانی تیم مدیریت وجود دارد. پست های رهبری در بالاترین ارگان های حکومتی، مؤسسات آموزشی و تعدادی از وزارتخانه های کلیدی هنوز در اختیار افرادی است که در دوره ای دیگر آموزش دیده اند. اگرچه همه آنها مقصر نیستند، اما سیستم برای ارتقای نسل بعدی که در واقع آماده عمل است، مشکل دارد.
و بالاخره فرهنگ تا حد زیادی فراموش شده است. برنامه هایی با هدف انتقال هنر، ادبیات و موسیقی تنها به دلیل فداکاری و فاقد منابع لازم زنده می مانند. از سوی دیگر، ملتی که قرن‌ها به لطف زبان، نسخه‌های خطی و موسیقی خود زنده مانده است، نمی‌تواند با فرهنگ خود به عنوان یک تجمل صرف رفتار کند. بالاخره این فرهنگ است که به هر چیز دیگری معنا می بخشد.
به دیاسپورا: باید مسئولیت پذیرفت
اکنون می خواهیم به دیاسپورا و اول از همه جامعه فرانسوی-ارمنی که خود ما از نظر روحی به آن تعلق داریم متوسل شویم. دیاسپورا نه از نظر فکری و نه از نظر مالی سهم خود را از مسئولیت نمی پذیرد.
ما در یادآوری خاطرات، بزرگداشت و ابراز خشم ماهر هستیم، اما انجام تعهدات بلندمدت برایمان دشوار است. پزشکان، مهندسان، وکلا، تجار و هنرمندان ما چیزهای زیادی برای به اشتراک گذاشتن دارند. چند نفر حداقل یک هفته در سال را به آموزش معلمان، ارائه مشاوره به ادارات دولتی، راهنمایی استارتاپ های فعال در ایروان یا گوریس اختصاص می دهند؟
ما همچنین باید در مورد مسائل مالی صحبت کنیم، بدون تواضع کاذب. سرمایه قابل توجهی که در طول زندگی چندین نسل انباشته شده است در بانک های سوئیس، بریتانیا و فرانسه “خواب” باقی مانده است. فقط به دلیل بی توجهی به وضعیت کشور مورد استفاده قرار نگرفت. ارمنستان صدقه نمی خواهد. برعکس: فرصت فوق العاده ای برای دیاسپورا فراهم می کند.
آنچه گم شده احساس اضطرار، همبستگی و سخاوت است. اما همچنین فاقد توانایی ارزیابی صحیح فرصت و شاید تعجب آورتر باشد. سرمایه گذاری در ارمنستان فقط یک حرکت عجولانه نیست، بلکه انتخاب یک کارآفرین با قضاوت هشیارانه است.
وضعیت ژئوپلیتیک تغییر کرده و فرصت های جدیدی را به وجود آورده است. چشم انداز صلح منطقه ای، تنوع بخشیدن به روابط مشارکت، و همچنین پیشرفت حوزه دیجیتال و زیرساخت ها، دریچه ای از توسعه را می گشاید که فرصت گسترش بیشتر و بیشتر را خواهد داشت. کسانی که اولین کسانی هستند که در این فرآیند شرکت می کنند، بیشترین منافع را هم برای کشور و هم برای خودشان خواهند داشت.
زمان به نفع کسانی است که می دانند چگونه از آن به درستی استفاده کنند
ارمنستان نیازی به همدردی ما ندارد. ارمنستان به حضور ما، مهارت ها و سرمایه ما نیاز دارد که با استانداردهای بالا و بلند مدت سرمایه گذاری شود. در عمل می توانیم سه تعهد را فرض کنیم. اول: حمایت مالی از آموزش متخصصان سطح متوسط، هم در مؤسسات آموزشی و هم در سازمان های دولتی. دوم: تأمین بودجه بلندمدت برای انتقال فرهنگ، از موسیقی به ادبیات. و در نهایت بخشی از سرمایه های دیاسپورا را به سمت برنامه های موثر و سازنده اجرا شده در ارمنستان هدایت کنیم.
ما باید از فعالیت های بشردوستانه به فعالیت های حرفه ای برویم. همانطور که “بنیاد ارمنی فرانسه” چندین سال است که در زمینه کشاورزی یا به عنوان API، آموزش مهارت های کمک های اولیه به مرزنشینان و تجهیز کارکنان بخش تجاری و دفاعی به مهارت های امنیت سایبری انجام می دهد.
ما باید از خیریه به سمت مبادله، از کمک های پراکنده و سطحی به سرمایه گذاری های هدفمند، از کمک های مالی ساده به تحول واقعی حرکت کنیم. این مکان مناسب برای دیاسپورا است.
در جاده های سیونیک یک حقیقت ساده را فهمیدیم. زمان نه به نفع ارمنستان کار می کند و نه علیه آن. این برای کسانی کار می کند که می دانند چگونه از آن برای حرکت به جلو استفاده کنند. این به ما، دیاسپورا، بستگی دارد که تصمیم بگیریم در کدام سمت باشیم.
رابرت آیتاپیریان و وکیل الکساندر آرمن گویومجیان
پاریس:
