کالیفرنیایی اخبار محلی پاسادنا این وبسایت به «شکر» اثر مریم واردانیان، بازیگر، کارگردان سینما، فیلمنامه نویس گیومری مقیم آمریکا اشاره کرده است. فیلم که در مورد آن چندین از جایزه اهدا شد. رادار ارمنستان:آن نشریه را ارائه می دهد.
“ماریام واردانیان بازیگر و کارگردان فیلم برنده جایزه است، در لس آنجلس زندگی می کند. در سال 2026، او جایزه بهترین بازیگر زن را برای بازی در فیلم سینمایی شکر در جشنواره فیلم مستقل ساخته شده توسط زنان در سالزبورگ، اتریش دریافت کرد. او همچنین برنده بهترین بازیگر زن و بهترین فیلم به عنوان تهیه کننده در جشنواره فیلم UM در لس آنجلس شد. جایزه بهترین بازیگر زن را با کارگردانی فیلم “Swinning” برای کارگردانی فیلم نویسندگی کرد. نسیم کیانی.
مسیر خلاقیت مریم در سه سالگی در صحنه افسانه ای تئاتر ملی درام واردان آچمیان در گیومری ارمنستان آغاز شد. او به عنوان یک هنرمند، بازیگر، فیلمساز و تهیه کننده همه کاره، توانایی نادری برای تبدیل و جذب کامل به شخصیت هایی دارد که به تصویر می کشد. او که در فضای تئاتر بزرگ شد، از دوران کودکی طیف وسیعی از بازیگری را توسعه داد و به طور یکپارچه تئاتر کلاسیک را با بازیگری روی صفحه نمایش ترکیب کرد.
از جمله کارهای تئاتری او می توان به نقش های پیچیده و پرطمطراق در «کورادو»، «رویای یک شب نیمه تابستان»، «آنتیگون» (نمایش در ارمنستان روی صحنه رفت و تماما به زبان فرانسه اجرا شد) و «آرل» آغاسی آیوازیان. او در تلویزیون در سریال های معروف آمریکایی مانند «ویل و گریس» و «طب قوی» بازی کرد.
از تیتراژ فیلم بلند او در پرده بزرگ می توان به شانس چینی اشاره کرد. مبارزه دیگر آمریکا» که در آن او همچنین مهارت های خود را به عنوان یک رقصنده فلامنکو به نمایش گذاشت، «Sinbad. سفر پنجم» و «شکسته» که جزو ده مسابقه برتر چالش اختصاص داده شده به مراسم اهدای جوایز «اسکار» قرار گرفت.او همچنین در فیلم «آخرین حرف های ناشناخته» که برای برنامه رسمی جشنواره سینماتیک اروپا انتخاب شد بازی کرد و بازی او در فیلم سینمایی شکر بسیار مورد تحسین قرار گرفت و چندین جایزه بهترین بازیگر زن را برای او به ارمغان آورد.
مریم که به زبان های انگلیسی، ارمنی، روسی و فرانسوی مسلط است، به راحتی از شخصیت های کلاسیک شکسپیر به شخصیت های واقعی، صمیمانه و طبیعی تبدیل می شود و عمق احساسی و دقت بیان فیزیکی را به هر پروژه می بخشد.
– چه زمانی متوجه شدید که بازیگری راهی است که به آن فرا خوانده شده اید؟
– دقیقاً مثل عاشق شدن است. وقتی واقعا عاشق هستید، به ندرت متوجه می شوید که چگونه و چه زمانی این اتفاق افتاده است. شما فقط یک روز از خواب بیدار می شوید و متوجه می شوید که کاملاً در آن احساس غرق شده اید. من از سه سالگی روی صحنه بودهام، بنابراین هیچ لحظهای برای من وجود نداشت. به مرور زمان متوجه شدم که از قبل عاشق بازیگری بودم. نمیتوانستم دقیقاً لحظهای را مشخص کنم که کاملاً مرا اسیر خود کرد، اما میدانستم که زندگی من متعلق به این کار است.
– تئاتر چه چیزی به شما به عنوان بازیگر داده است، چیزی که سینما نمی تواند بدهد؟
– تئاتر ارتباط عمیق و مستمری با شخصیت هایی که بازی می کردم به من داد. هیچ دستورالعمل “کات” روی صحنه وجود ندارد، هیچ تلاش دومی برای نجات شما وجود ندارد. شما باید ساعت ها در شخصیت آن شخص زندگی کنید، هوای او را در زمان واقعی تنفس کنید و در مقابل تماشاگران زنده باشید. این استقامت نظم و انضباط درونی عمیقی را ایجاد می کند. تئاتر به من آموخت که هسته عاطفی شخصیت را از لحظه اول تا آخرین پرده حفظ کنم. و امروز من آن تاب آوری را با خودم در هر مجموعه فیلمی می برم.
– به راحتی از تئاتر به سینما و بالعکس گذر می کنید. تفاوت اساسی آنها برای شما چیست؟
– احساسات همیشه یکسان هستند، فقط مقیاس بیان آنها تغییر می کند. در تئاتر، انرژی شما باید به آخرین ردیف سالن تاریک برسد. شما حقیقت را از طریق بدن خود به مخاطب هدایت می کنید. و در سینما، دوربین تنها چند سانتیمتر از چهره شما فاصله دارد و مستقیماً به روح شما نگاه میکند. اینجا نیازی به بیان اجباری چیزی نیست. شما فقط باید به فکری که داده شده فکر کنید، احساسات را احساس کنید و اجازه دهید هدف آن را از درون شما بیرون بیاورد.
– برای به تصویر کشیدن یک شخصیت باید او را دوست داشت یا با او موافق بود یا همدردی کافی است؟
– همدلی اولین قدم است، اما من قطعا باید شخصیت هایم را دوست داشته باشم و قبل از اینکه بتوانم آنها را زنده کنم، عمیق ترین جوهر آنها را درک کنم. این از یک مکان بسیار ابتدایی و غریزی در من می آید. من باید از آنها محافظت کنم، آنها را از محکومیت دور نگه دارم. من باید فرزند درونی آنها را پیدا و کشف کنم. مهم نیست که یک فرد چقدر سخت یا پیچیده شود، باید به یاد داشته باشم که شخصیت من زمانی کودکی پاک و معصوم بود که فقط به غذا، امنیت و شیر مادر نیاز داشت. اگر بتوانم با آن آغاز آسیبپذیر او ارتباط برقرار کنم، میتوانم کسی را بدون قضاوت او مجسم کنم.
– تا چه حد حاضرید به خاطر نقش، تاریخچه شخصی خود را فاش کنید یا قربانی کنید؟
– وقتی شخصیتی را خلق می کنم، ابتدا به دنبال چیزی هستم که برای او صادق است. سوال اصلی من همیشه یکی است. چه کاری باید انجام دهم تا تصویر این زن خاص تا حد امکان واقعی و قابل اعتماد باشد؟ وقتی ساختار درونی آن را درک کردم، تحقیق را شروع می کنم و تنها پس از آن به مطالعه تاریخ شخصی ام می پردازم. حاضرم از خاطرات و زخمهای احساسیام بهعنوان ماده و منبع انرژی استفاده کنم، اما فقط از آن قسمتهایی که در خدمت حقیقت شخصیت هستند. من از نقش به عنوان یک جلسه درمانی شخصی استفاده نمی کنم. من از خودم به عنوان ابزاری برای خدمت به نقش استفاده می کنم.
– چگونه مطمئن می شوید که پس از پایان فیلمبرداری، ضربه یا انرژی ای که شخصیت تجربه می کند، دائما وارد زندگی شخصی شما نشود؟
– همیشه یک لایه جدید و ظریف درون من اضافه می کند. من شدیداً معتقدم که بعد از هر فیلمی به عنوان یک شخص رشد می کنم زیرا یک زندگی کامل را به جای دیگران زندگی کرده ام. آیا تأثیر مخرب یا بیش از حد دراماتیکی روی من دارد؟ فکر نمیکنم، یا حداقل به سایههایی که ممکن است بر جای بگذارد، توجه نمیکنم. ترجیح میدهم روی انبساط درونی که به من میدهد تمرکز کنم. تروما را روی پرده رها میکنم، اما شفقت را با خود حفظ میکنم.
– وقتی دیالوگ نوشته شده در فیلمنامه برایتان غیرطبیعی یا غیرقابل اعتماد به نظر می رسد، چگونه حقیقت را پیدا می کنید؟
– وقتی حرفها به نظرم درست نمیرسند، دیالوگ را بهعنوان یک شی صحنهای، یک تکیهگاه رفتار میکنم. در زندگی واقعی، مردم به ندرت منظورشان را بیان می کنند. آنها از کلمات برای پنهان کردن، دستکاری، دفاع یا پر کردن سکوت های ناراحت کننده استفاده می کنند. اگر هر عبارتی غیرطبیعی به نظر می رسد، من آن را نادرست پخش می کنم. من کلمات را به سپری تبدیل می کنم که شخصیت من آنچه را که واقعاً احساس می کند در پشت آن پنهان می کند.
– وقتی نمی توانید به دیالوگ تکیه کنید، چگونه می توانید دنیای درونی یک شخصیت را بسازید؟
– به طبیعت روی میآورم. این تنها راه برای من است. وقتی هیچ کلمه ای وجود ندارد، بدن هنوز باید صحبت کند، و برای انجام این کار صادقانه، باید با چیزی اولیه و غریزی ارتباط برقرار کنید. بخش منطقی مغزم را کنار میگذارم و کاملاً روی ریتم تمرکز میکنم – تغییر نفس، وزن نگاه، نحوه حرکت غریزه در ماهیچهها و استخوانها. سکوت پوچی نیست پر از سر و صدای افکار بیان نشده است. من فقط اجازه دادم که غرایز شخصیت این فضا را پر کند.
– فلامنکو هم می رقصی. زیباترین چیزی که شما را به شدت با این رقص پیوند می دهد چیست؟
– فلامنکو من را کاملا با خودم مرتبط می کند. نصف حضور را نمی پذیرد و دلالت بر بخشش ندارد. نیاز به حضور کامل و زمین محکم دارد. آتش و سرکشی در آن است که عقل را به کلی دور می زند. وقتی می رقصم، به ظاهرم فکر نمی کنم. من فقط ریتم، درد و لذت حرکت را حس می کنم. فلامنکو من را محکم با بدنم پیوند می زند که برای من مهمترین ابزار داستان گویی است.
– چگونه می توانید در نقش هایی که تفاوت چشمگیری با یکدیگر دارند، هم از نظر عاطفی و هم از نظر جسمی متحول شوید؟
– پاسخ صادقانه این است که من خودم کاملاً نمی دانم کجا آن جادو اتفاق می افتد. فقط می توانم بگویم که کارهای مقدماتی زیادی انجام می دهم. من وضعیت، صدا، تاریخ، زخم های شخصیت ها را مطالعه می کنم. من معماری درونی شخصیت را به طور کامل و تکه تکه می سازم. اما به محض اینکه فرمان “Action” به صدا درآمد، باید تمام کارهای مقدماتی خود را فراموش کنم و فقط به ورطه پرش کنم. تغییر شکل در آن سقوط آزاد اتفاق می افتد.



