مطبوعات مستقل ارمنستان از سانسور نمی‌میرند – از گرسنگی می‌کشند و سکوت می‌کنند

آخرین اخبار



نوشته جان تاکوشیان

در اوایل سال 2025، زمانی که دولت ایالات متحده کمک های خارجی را متوقف کرد و عملیات USAID را منحل کرد، بخش روزنامه نگاری مستقل ارمنستان دچار یک شوک مالی ناگهانی شد. یک شبه، واشنگتن برنامه پنج ساله 15 میلیون دلاری رسانه ای خود را در ارمنستان خاتمه داد– از طریق اینترنیوز اجرا شد – دو سال زودتر از موعد مقرر، تقریباً 7.5 میلیون دلار بودجه برنامه ریزی شده را قطع کرد.

تا مارس 2025، آن برنامه پنجاه و نه رسانه ارمنی را پشتیبانی می کرد و بیش از 330 روزنامه نگار را آموزش می داد. پایان ناگهانی آن حقیقت ساختاری دردناکی را آشکار کرد: اتاق‌های خبر مستقل ارمنستان هرگز از نظر مالی خودکفا نبودند، و امروز آنها در گیره‌ای بین بازار تبلیغاتی شکسته و فشار قانونی فزاینده گرفتار شده‌اند.

بر خلاف محیط‌های مستبد سنتی، بحران مطبوعات ارمنستان ناشی از سانسور آشکار دولتی یا چاپخانه‌های بسته نیست. خبرنگاران هنوز در مورد فساد تحقیق می کنند، قراردادهای دفاعی را بررسی می کنند و مقامات را به چالش می کشند. درعوض، رسانه‌های مستقل به دلیل فرسایش مالی و مکانیسم‌های قانونی تنبیهی که آنها را از درون تهدید به ورشکستگی می‌کند، تضعیف می‌شوند.

به عنوان گزارش توسط Media.am و اخیر نظر هتک تاکید کرده‌اند، بازار تبلیغات تجاری ارمنستان برای سرپا نگه داشتن اتاق‌های خبری دیجیتال مستقل بسیار کوچک است. به گفته ویراستاران رسانه هایی مانند Infocom، جایگزینی کمک های مالی از دست رفته بین المللی با درآمد تبلیغات محلی در شرایط ایده آل حداقل چهار سال طول می کشد. در همین حال، ارمنستان هنوز فرهنگ اشتراک خواننده را توسعه نداده است. در مقاله‌ام، مشاهده کردم که رسانه‌های دیجیتال بدون همسویی تنها بخش کوچکی از بودجه‌شان را از درآمدهای محلی به‌دست می‌آورند – و آنها را مجبور می‌کند تا با پخش‌کننده‌های تلویزیونی بزرگ و پرتال‌های آنلاین که به شدت توسط احزاب سیاسی یا جناح‌های الیگارشی یارانه دریافت می‌کنند رقابت کنند و اتاق‌های خبر را به‌عنوان شاخه‌های روابط عمومی در نظر بگیرند.

بدون خطوط نجات اهداکنندگان، چندین اتاق خبر وارد حالت بحران شده‌اند، استخدام‌ها را متوقف کرده، پروژه‌های تحقیقاتی را کنار گذاشته و کارکنان را اخراج کرده‌اند.

همانطور که اتاق های خبر برای بقای مالی با مشکل مواجه هستند، محیط قانونی به طور قابل توجهی خصمانه تر شده است. اوایل این هفته، وزارت دادگستری ارمنستان پیش نویس اصلاحات قانون مدنی را منتشر کرد که حداقل غرامت مالی اجباری را برای توهین (1 میلیون درام یا تقریباً 2800 دلار) و افترا (2 میلیون درام یا تقریباً 5600 دلار) معرفی می کند. این لایحه با سلب اختیار قضات برای تعیین میزان خسارت بر اساس توان مالی واقعی متهم، دعوای حقوقی مدنی را به یک تهدید وجودی تبدیل می‌کند – که فضایی را تشدید می‌کند. رسانه های ارمنی به اتهام افترا و تهمت به مبلغ 174000 دلار شکایت کردند تنها در نیمه اول سال 2025

9 دیده بان رسانه ای ارمنی– از جمله کمیته حفاظت از آزادی بیان، باشگاه مطبوعات ایروان، و مرکز ابتکارات رسانه ای – به درستی هشدار دادند که این پیشنهاد استانداردهای دادگاه اروپایی حقوق بشر را نقض می کند. وقتی یک رسانه تحقیقاتی کوچک در حال حاضر با بودجه محدودی کار می کند، یک حکم اجباری 5600 دلاری – یا موج هماهنگی از شکایت های استراتژیک از سوی مقامات ثروتمند و شخصیت های تجاری – برای مجبور به تعطیلی آن کافی است.

این فشارهای دوگانه در حال حاضر موقعیت دموکراتیک ارمنستان را تخریب کرده است. به عنوان هت گزارش شده است در شاخص جهانی آزادی مطبوعات ۲۰۲۶ گزارشگران بدون مرز (RSF)، ارمنستان پس از ثبت رگرسیون در هر پنج شاخص ارزیابی شده سیاسی، اقتصادی، تقنینی، اجتماعی و امنیتی، ۱۶ پله سقوط کرد – از 34 به 50 در میان 180 کشور جهان، و به رده طبقه بندی “مشکل” رفت. هم RSF و هم خانه آزادی اشاره می‌کنند که در حالی که سانسور مستقیم وجود ندارد، قطب‌بندی عمیق سیاسی، کمپین‌های بدنام کردن، و خصومت لفظی از سوی چهره‌های حاکم و مخالف، جو خودسانسوری را ایجاد کرده است.

اگر دولت ارمنستان در مورد برنامه ادغام اروپایی اعلام شده خود و ساختن یک “ارمنستان واقعی” تاب آور جدی باشد، نمی تواند با روزنامه نگاری مستقل به عنوان یک مزاحمت قابل مصرف برخورد کند. حفاظت از کثرت گرایی رسانه ای مستلزم اقدام فوری در سه جبهه است:

اول، ایروان باید حداقل های اجباری افترا را پس بگیرد و حمایت عمومی را به صورت کامل ایجاد کند. وزارت دادگستری به جای استفاده از سلاح در خسارات مدنی، باید قوانین مربوط به افترا را با استانداردهای تناسب اروپایی هماهنگ کند. در عین حال، دولت – که در کنار شرکای اروپایی کار می‌کند – باید یک وقف رسانه‌ای عمومی مستقل و شفاف را با الگوبرداری از بودجه‌های موفق حمایت از مطبوعات اروپایی که توسط جامعه مدنی و کارشناسان بین‌المللی اداره می‌شود، بررسی کند تا پول دولتی هرگز به کنترل تحریریه تبدیل نشود.

دوم، دیاسپورای ارمنی باید از خیریه در بحران به بودجه روزنامه نگاری سازمانی تبدیل شود. سازمان‌های دیاسپورا و نیکوکاران به طور معمول میلیون‌ها دلار را به زیرساخت‌ها، آموزش و ابتکارات فرهنگی سرازیر می‌کنند، اما تا حد زیادی از Estate چهارم چشم پوشی می‌کنند. سرمایه‌گذاری در کمک‌های مالی چند ساله و نامحدود برای اتاق‌های خبری تحقیقی تأیید شده و غیرحزبی – و ایجاد مشارکت‌های سندیکایی به زبان انگلیسی – روزنامه‌نگاری ارمنی را از تغییرات ناگهانی در کمک‌های خارجی غرب مصون می‌دارد.

سوم، اتاق‌های خبر و خوانندگان باید یک الگوی عضویت مدنی داخلی بسازند. رسانه های مستقل نمی توانند به طور نامحدود به کمک های مالی سازمانی، چه از واشنگتن، بروکسل، یا دیاسپورا تکیه کنند. رسانه‌ها باید در زیرساخت‌های دفتر پشتی مشترک، میزهای تحقیقاتی مشترک، و پلت‌فرم‌های یکپارچه اشتراک خرد همکاری کنند که مشارکت مبالغ کوچک ماهانه را برای شهروندان عادی در ارمنستان و خارج از کشور آسان می‌کند. خوانندگان به نوبه خود باید بدانند که روزنامه‌نگاری پاسخگو رایگان نیست: اگر شهروندان برای گزارش‌های مستقل هزینه نپردازند، الیگارش‌ها و عاملان سیاسی با کمال میل برای شکل دادن به روایت هزینه خواهند کرد.

دموکراسی در ارمنستان از انتخابات متلاطم، شوک‌های امنیتی و دو قطبی‌سازی عمیق اجتماعی جان سالم به در برده است، زیرا روزنامه‌نگاران تحقیقی از نگاه کردن به قدرت خودداری کرده‌اند. اجازه دادن به اتاق‌های خبر در اثر شکست بازار و فرسودگی قانونی، دموکراسی ارمنستان را بدون حتی یک سانسور که هرگز قلمی از آن بلند نمی‌کند، از بین می‌برد.

(جان تاکوشیان نویسنده و ناظر امور ارمنستان است که تفسیرش بر سواد رسانه‌ای، انعطاف‌پذیری ملی، و تعامل با دیاسپورا متمرکز است. او به بررسی رابطه در حال تکامل بین جمهوری ارمنستان و جوامع ارمنی در سراسر جهان می‌پردازد.)


اگر اشتباه تایپی پیدا کردید، می توانید با انتخاب ناحیه متن و فشار دادن CTRL+Enter به ما اطلاع دهید.





Source link

Related news