“ببینید، من همه چیز را جدید می سازم”
اشتوتگارت – از 15 تا 25 اکتبر 2026، جامعه ارامنه بادن-وورتمبرگ بار دیگر عموم مردم را به روزهای فرهنگی ارمنی اشتوتگارت دعوت می کند. این جشنواره از سال 2011 هر ساله برگزار می شود و یکی از بزرگترین ابتکارات فرهنگی ارمنی در آلمان است. در طول یازده روز، بیست رویداد در مکانهای فرهنگی پیشرو در سراسر اشتوتگارت برگزار میشود، از نمایشگاه و کتابخوانی گرفته تا تئاتر، کنسرت، یک فیلم مستند، کارگاههای آموزشی و عبادت الهی (سورب پاتاراگ).
شعار جشنواره از کتاب مکاشفه گرفته شده است: “ببینید، من همه چیز را نو می سازم” (مکاشفه 21:5). آیه یادداشت سالانه 2026 (Jahreslosung) است که در طول سال جماعت مسیحی در آلمان را همراهی می کند. روزهای فرهنگی ارمنی آن را به عنوان یک اصل راهنما برای این برنامه خواند: نه یک مراسم یادبود، بلکه مواجهه با فرهنگ ارمنی به شکل امروزی.
جشنواره امسال نیز سالگرد مهمی را رقم می زند. سی و پنج سال پیش، در 21 سپتامبر 1991، شهروندان ارمنستان در همه پرسی به استقلال کشور خود رای دادند. مستند «راه ما به سوی استقلال» اثر تیگران پاسکویچیان، که در 18 اکتبر در لوترکیرش در باد کنستات به نمایش درآمد، داستان مبارزه بین سالهای 1988 و 1991 را روایت میکند و به تفکر درباره معنای امروزی آن بیداری میپردازد.
کشیش دکتر دیرادور سرداریان، کشیش جامعه و مدیر جشنواره، می گوید: «شعار از یک پوشش رنگ تازه صحبت نمی کند، بلکه از دگرگونی می گوید. “تجدید با فرد آغاز می شود، در تمایل به بررسی آنچه که عادت شده است و مسئولیت پذیرفتن. او به کشوری نیاز دارد که آزادی خود را با عدالت، آموزش و امید پر کند. و از روابطی زندگی می کند که در آن مردم به حرف های یکدیگر گوش می دهند، جرأت می کنند اعتماد کنند و دوباره یکدیگر را ملاقات کنند.”
تصویر و کلمه
این جشنواره در 15 اکتبر در BW-Bank با نمایشگاه “تصاویر آن سوی مرزها” افتتاح می شود. نقاشی ها و مینیاتورهای آندره درویش سوروگیان داستان خانواده ای هنرمند بین ایران، ارمنستان و اشتوتگارت را روایت می کند. روز بعد، دکتر ایوت تاجاریان (ارمنستان) نشان می دهد که چگونه خط، تصاویر و تزیینات، دست نوشته های قدیمی ارمنی را به آثار هنری و شاهدان زمان خود تبدیل کردند. در این برنامه ادبی نارین آبگرجان با رمان «سه سیب از آسمان افتاد» حضور دارد. نوران دیوید کالیس با رمان «راوش» (سرمستی)، کتابی در مورد منشاء و تعلق، و پس از گفتگو با خبرنگار SWR آنا کوکتسیدو. و مترجم سوزانا یگویان، که ترجمه آلمانی رمان فراموش شده «ایروان» اثر مکرتیچ آرمن را در پایتخت ارمنستان دهه 1920 ارائه می کند.
صحنه و موسیقی
در 22 اکتبر در کلینر کورسال، نارین گریگوریان، بازیگر، نمایشی تک زن بر اساس داستان «گومش» (بوفالوی آب) هرانت ماتوسیان را اجرا می کند. برنامه موسیقی شامل تریو دن قریبیان است که مخاطب را به سفری موسیقایی بین ارمنستان، بالکان و پاریس می برد. تریوهای پیانو توسط راخمانینوف و آرنو باباجانیان با اجرای دیانا ساهاکیان، انوش نیکوغوسیان و واچه باگراتونی. و کنسرتی توسط گروه راک مستقل ایروان NEMRA در سالن سیلچر لیدرهال. در 16 اکتبر، لیلیت کرچر-سارگسیان یک کنسرت سودمند در حمایت از بازسازی کلیسای صلیب مقدس (سورب خاخ) در گوپینگن-بارتنباخ برگزار می کند. جشنواره در 25 اکتبر در لوترکیرش در باد کنستات، جایی که گروه کر توبینگن Camerata Vocalis به رهبری فیلیپ آملونگ، آثاری از باخ، سیلچر و واهرام سرکیسیان را تحت عنوان “از صدای باستانی تا نور جدید” اجرا می کند، به پایان می رسد.
جامعه، جوانان، مشارکت
روزهای فرهنگی ارمنستان نیز فضا را برای مشارکت فعال باز می کند. در 17 اکتبر، در روز جوان، جوانان با هموطنان برجسته ملاقات می کنند، تجربیات خود را به اشتراک می گذارند و به طور مشترک پروژه ای ملموس را برای سال 2027 توسعه می دهند. در همان روز، روز خانواده کودکان و والدین را با حروف، رقص ها و اشکال خلاقانه ارمنی آشنا می کند، در حالی که قدم زدن در گورستان اصلی اشتوتگارت (Hauptfriedhof) و پروازهای ارمنی، دیردارک، و درود سردارک، در حال ورود، دکتر نویان. زندگی در اشتوتگارت در 18 اکتبر، عبادت الهی در لوترکیرش برگزار می شود. مهمانان بدون دانش ارمنی به گرمی پذیرفته می شوند.
در این کارگاهها، آهنگساز واهرام سرکیسیان از شرکتکنندگان دعوت میکند تا صداهای غیرعادی صدای انسان را کشف کنند، المیرا توروسیان با همکاری VHS Stuttgart غذاهای ارمنی و آداب و رسوم آن را معرفی میکند و هنرمند ترزا سرکیسیان زبان تزیینات ارمنی را توضیح میدهد. در 21 اکتبر در موزه StadtPalais، مهمانان از فرهنگ، رسانه و جامعه درباره چگونگی شکلگیری منشأ و هویت زندگی مشترک ما صحبت میکنند.
پلی بین ارمنستان و آلمان
این جشنواره با گرد هم آوردن هنرمندان ارمنستان، صداهای خلاق از دیاسپورا و موسسات فرهنگی آلمان، پل هایی را بین ارمنستان و آلمان، و بین جامعه ارمنی و عموم مردم اشتوتگارت ایجاد می کند. فرهنگ ارمنی را نه تنها به عنوان میراثی از گذشته، بلکه به عنوان یک حضور زنده و معاصر نشان می دهد.
کشیش دکتر دیرادور سرداریان تاکید می کند: “کلمه کتاب مقدس به ما یادآوری می کند که آنچه جدید است تنها کار ما نیست. وعده داده شده است. دقیقاً به همین دلیل است که می توانیم با شجاعت در آن شرکت کنیم.” «تا ذکر آینده شود».
