وطن بدون دارو: شکاف های مراقبت های بهداشتی رویای بازگشت ارمنی های دیاسپورایی

نوشته آنتون گیسلر (کارآموز هتک)

در سال 2024، لیلی گریگوریان، یک ارمنی دیاسپورایی از ایالات متحده، با برنامه‌هایی برای اسکان دائم به ارمنستان نقل مکان کرد.

استراتژی انتقال او شامل داوطلب شدن برای Birthright ارمنستان برای ایجاد تماس های حرفه ای در حوزه مراقبت های بهداشتی خود بود. با این حال، پس از تشخیص دو بیماری خودایمنی ناتوان کننده، آرتریت روماتوئید و سندرم شوگرن، برنامه های او کوتاه شد، که در نهایت او را مجبور کرد برای مراقبت های پزشکی به ایالات متحده بازگردد.

گریگوریان به «هتک» می‌گوید که چگونه مجبور شد رویای خود را برای زندگی در ارمنستان رها کند، زیرا داروهای ضروری در دسترس نبود یا به سختی یافت می‌شد.

از فهرست ده دارویی که او برای ادامه زندگی عادی به آنها نیاز دارد، تنها سه دارو در ارمنستان به راحتی در دسترس هستند.

متفورمین و اسپیرونولاکتون به راحتی در داروخانه ها در دسترس هستند و حتی تحت برنامه جدید بیمه سلامت همگانی دولت گنجانده شده اند.

با این حال، داروهای دیگر، که به عنوان ضروری طبقه بندی شده توسط سازمان بهداشت جهانی و سازمان تنظیم مقررات محصولات پزشکی ارمنستان، در ارمنستان به سختی پیدا می شود.

در حالی که پلاکونیل و کلونازپام زیر مجموعه ارمنستان هستند بیمه همگانی سلامت، وب سایت برنامه هیچ مدرکی مبنی بر اینکه آنها واقعاً انبار شده اند ارائه نمی دهد. گریگوریان اضافه می کند که آنها گاهی اوقات تجویز می شوند، اما به راحتی در دسترس نیستند.

به همین ترتیب، گریگوریان به هتک گفت که در طول مدت اقامت خود در ایروان در سال 2026، تنها توانسته بود یک داروخانه را پیدا کند که دوتاستراید را در اختیار داشت. هزینه این دارو 20000 AMD بود و او در مورد اصل یا تقلبی بودن داروها مطمئن نبود.

سایر داروها مانند Enbrel، Finasteride، Oral Minoxidil، Trintellix، و Adderall در ارمنستان ثبت یا ذخیره نشده اند.

گریگوریان به هتق می گوید که بدون این داروها نمی تواند عملکردهای حرکتی اولیه مانند راه رفتن یا صحبت کردن را انجام دهد.

برخی از این داروها به صورت غیرقانونی وارد شده و در بازار سیاه فروخته می شود هتک قبلا گزارش داده است. با این حال، گریگوریان می‌گوید که این جایگزین مناسبی نیست زیرا بسیاری از داروهای او تزریقی هستند و باید در دمای خاصی نگهداری شوند.

گریگوریان برای تأمین داروهای ضروری خود، گزینه‌های جایگزین را بررسی کرد – مانند سفر ماهانه به یونان یا گرجستان، یا ارسال نسخه‌ها از طریق پست از ایالات متحده – اما در نهایت به دلیل عدم اطمینان از آنها تصمیم گرفت.

بسیاری از این داروها به دلیل هزینه در ارمنستان در دسترس نیستند. هتک پیش از این گزارش داده بود که بسیاری از واردکنندگان دارو، ارمنستان را به دلیل بازار کوچک آن سودآور نمی دانند.

گریگوریان اضافه می کند که Trintellix و Adderall به دلیل انگ سلامت روان در ارمنستان ثبت نشده اند. این داروها برای درمان افسردگی و ADHD استفاده می شوند. آدرال نیز یک ماده کنترل شده است که در اختیار داشتن آن بسیار غیرقانونی است. گریگوریان به هتک می گوید: «من فکر می کنم نگرش ارمنستان نسبت به سلامت روان باعث رنج بسیاری از مردم می شود.

او و یکی از دوستانش با شرایط مشابه در حال حاضر در حال بررسی گزینه های بازگشت به ارمنستان هستند.

“من فکر می کنم بسیاری از دیاسپورایی ها هستند که رویای آنها بازگشت به عقب است. این واقعیت غم انگیزی است که بپذیرم تنها چیزی که مرا از رویایم باز می دارد این است که ارمنستان مراقبت های بهداشتی مورد نیاز من را ندارد.”

برای گریگوریان، کمبود دارو در ارمنستان مانع از تحقق آرزویش می شود. برای ارامنه ساکن این کشور، وضعیت کنونی کابوسی است که نمی توانند از آن فرار کنند.

عکس: دولت دسترسی آزاد، 2024

اگر اشتباه تایپی پیدا کردید، می توانید با انتخاب ناحیه متن و فشار دادن CTRL+Enter به ما اطلاع دهید.