جاده عدالت در ارمنستان به معنای واقعی کلمه با گرد و غبار و بتن شکسته هموار شده است.
در بزرگراه تفلیس 3/9، دادگاه مبارزه با فساد کشور قرار دارد، نهادی محوری که وظیفه بازپس گیری ثروت دزدیده شده و حفاظت از منافع دولت و جامعه را بر عهده دارد. در داخل سالن‌های آن، نبردهای حقوقی عظیمی رخ می‌دهد. تنها در سال 2025، دعاوی حقوقی با هدف حفاظت از منافع عمومی با موفقیت حدود 67 میلیارد درام (حدود 165 میلیون دلار آمریکا) را بازیابی کرد. این در حالی است که دادگاه در حال حاضر 155 دعوی حقوقی را به منظور مصادره دارایی های به دست آمده غیرقانونی به ارزش نجومی 596 میلیارد تومان مدیریت می کند.
با این حال، زیرساخت های خارج از این سنگر مسئولیت پذیری در دوران گذشته منجمد باقی مانده است.
زیرساخت شکسته منجمد در زمان
جاده اولیه منتهی به دادگستری در وضعیتی فرسوده و اسفناک است. با گذشت زمان، آسفالت کاملاً متلاشی شده است و بخش‌های طولانی از گذرگاه را به مسیرهای خاکی تبدیل می‌کند که با سنگ‌ها و شن‌های سست خفه شده‌اند.
زوال فیزیکی با فعالیت صنعتی سنگین در مجاورت آن ترکیب می شود. در نزدیکی دادگاه، کالج منطقه ای ایروان شماره 1، ایستگاه شبکه های برق ارمنستان (ENA) و سایت ذخیره شن و ماسه که توسط شرکت “ML Mining” اداره می شود، قرار دارد. کامیون‌های سنگین مملو از خاک و شن به طور مداوم در منطقه غوغا می‌کنند و ابرهای غلیظی از گرد و غبار را که تمام طول جاده را پوشانده‌اند، پرتاب می‌کنند.
خفگی در رفت و آمد روزانه
برای کسانی که باید مرتباً به دادگاه مراجعه کنند، رفت و آمد روزانه به یک مصیبت فیزیکی تبدیل شده است. آنا ملیکیان، کارشناس حقوقی سازمان غیردولتی «حفاظت از حقوق بدون مرز»، اغلب این مسیر را برای کار خود طی می کند. او خاطرنشان می کند که مسیر هم برای رانندگان و هم برای عابران پیاده به همان اندازه خائنانه است.
ملیکیان می گوید: «به خصوص زمانی که کامیون ها از کنار جاده عبور می کنند، گرد و غبار کاملاً غلیظ است و عبور از آن قسمت بدون ماسک غیرممکن است.
برای بسیاری، سفر به دلیل نبود گزینه های حمل و نقل بدتر می شود. بازدیدکنندگانی که توانایی خرید ماشین یا تاکسی را ندارند باید از نزدیکترین ایستگاه اتوبوس تا ساختمان دادگاه پیاده روی کنند. این یک معضل فوری برای متخصصان حقوقی، دادستان ها و کارکنان دادگاه ایجاد می کند که باید به کدهای لباس حرفه ای پایبند باشند. ملیکیان توضیح می دهد: «لباس ورزشی در نهادهای دولتی مناسب تلقی نمی شود. بنابراین، مشکلی پیش می‌آید – به‌ویژه برای وکلایی که باید رسماً لباس بپوشند – زیرا کفش‌ها و لباس‌های آنها در زمان ورود کاملاً غبارآلود می‌شود.»
برای ملیکیان، جاده یک پارادوکس خیره کننده را به نمایش می گذارد. از یک سو، دولت ارمنستان مبارزه با فساد را اولویت اصلی اعلام می کند، حتی یک شعبه قضایی تخصصی برای مدیریت آن ایجاد می کند. از سوی دیگر، دولت نمی تواند اساسی ترین زیرساخت های لازم برای دسترسی به دادگاه یا تضمین عملکرد روان آن را فراهم کند.
فراتر از دادگاه: خطری برای دانشجویان و اساتید
پیامدهای این غفلت بسیار فراتر از نظام حقوقی است. در کالج منطقه ای شماره 1 ایروان، جاده به یک خطر ایمنی شدید تبدیل شده است. آرمینه آساتریان، مدرس انفورماتیک و ریاضیات در کالج، مواردی را به یاد می آورد که اعضای هیئت علمی سالخورده روی سطح ناهموار و شکسته سقوط کرده و دچار شکستگی شدید شدند.
علیرغم درخواست مدیر کالج از شهر، هیچ راه حل رضایت بخشی ارائه نشد. جاده اکنون به طور فعال به ثبت نام مدرسه آسیب می زند.
آساتریان می گوید: «وقتی دانشجویان آینده نگر برای پذیرش می آیند و جاده را می بینند، متعجب می شوند که چگونه می توانند در زمستان، باران یا گل و لای به اینجا برسند و مخالفت می کنند. اساساً ما دانش آموزان را به خاطر این جاده از دست می دهیم.»
مقامات خاموش و میلیاردها سنگفرش نشده
ملیکیان که از یک سفر به خصوص کورکننده و غبارآلود در طی یک بازدید در ماه اوت ناامید شده بود، اقدام کرد و با استفاده از پلت فرم “شهروند فعال” شهرداری ایروان شکایتی رسمی به مقامات محلی ارائه کرد. پاسخی که او دریافت کرد ماهیت عمیق اینرسی بوروکراتیک را برجسته کرد. شهرداری ایروان وضعیت نابسامان جاده را پذیرفت و اذعان داشت که از زمان شوروی تاکنون بدون هیچ گونه تعمیر اساسی دست نخورده باقی مانده است. در حالی که مقامات شهری اشاره کردند که نوسازی جاده ممکن است در نهایت در برنامه های کاری سال های آینده ادغام شود، آنها هیچ جدول زمانی مشخصی ارائه نکردند.
در جستجوی پاسخ‌های بیشتر، رسانه تحقیقاتی هتک یک استعلام کتبی به شهرداری ایروان ارائه کرد. این پرسشنامه مسئولان شهری را تحت فشار قرار داد که آیا از وضعیت جاده مطلع هستند، آیا شکایات گذشته دریافت کرده اند یا خیر، و آیا بودجه شهرداری برای تعمیرات فوری یا تعمیر اساسی اختصاص داده شده است یا خیر. هتک همچنین این سوال را مطرح کرد که آیا این شهر قصد دارد تردد کامیون های سنگین صنعتی را که باعث تخریب این منطقه می شود، محدود یا تنظیم کند؟ شهرداری هنوز به این استعلام پاسخ نداده است.
واقعیت در بزرگراه تفلیس همچنان یک تضاد قابل توجه است: در داخل دادگاه، قضات و دادستان ها برای بازگرداندن میلیاردها دلار سرقت شده به خزانه دولت مبارزه می کنند. در خارج، همان کارمندان عمومی در گرد و غبار خفه شده اند. در حالی که این ایالت ثابت کرده است که توانایی بالایی در محاسبه میلیاردها دلار بازیافتی خود دارد، اما هنوز متوجه نشده است که چگونه تنها جاده ای را که برای رسیدن به آنها استفاده می شود، هموار کند.
اگر اشتباه تایپی پیدا کردید، می توانید با انتخاب ناحیه متن و فشار دادن CTRL+Enter به ما اطلاع دهید.
