مصاحبه شونده رادار ارمنستان کارشناس روابط بین الملل شاهان گانتاهاریان است.
– ویتکاف، فرستاده آمریکا ابتدا با زلنسکی دیدار کرد، سپس برای دیدار با پوتین به فدراسیون روسیه سفر کرد. به نظر شما این جلسات و توافقات حاصل از آن چقدر موثر بود؟
– وقایع در یک توالی زنجیره‌وار در حال رخ دادن هستند: یک معامله و میانجیگری روسی-آمریکایی با هدف حل و فصل مناقشه روسیه و اوکراین. هدف از این جلسات، زمینه سازی برای بحث های میانجی بیشتر است. این زنجیره به هم پیوسته رویدادها ادامه خواهد داشت. ما می‌توانیم این دیدارها را به عنوان بخشی از مجموعه‌ای از تعاملات دیپلماتیک با هدف آغاز فرآیند مذاکره در نظر بگیریم.
– رئیس جمهور فدراسیون روسیه اعلام کرد که هدف مذاکرات نباید توقف موقت خصومت ها باشد، بلکه باید برقراری صلح قطعی باشد. این در حال حاضر چقدر واقع بینانه است؟
– از یک طرف، این یک پیشنهاد با هدف صلح است. از سوی دیگر، چشم انداز برگزاری یک نشست مذاکره را پیچیده تر می کند، زیرا هنوز نکات اساسی که می تواند بر اساس آن توافق حاصل شود، وجود ندارد. در مقابل، یک توافق آتش بس موقت واقع بینانه تر است و می تواند به عنوان نقطه شروعی برای یک فرآیند مرحله ای و مورد توافق دوجانبه باشد.
به گفته پوتین، روسیه آماده دستیابی به توافقات و یافتن راه حل هایی برای حل وضعیت پیچیده ای است که در اوکراین به وجود آمده است. آیا اوکراین آماده ورود به مذاکرات است؟
– برای اوکراین، بحث برانگیزترین موضوع در مورد امتیازات احتمالی، موضوع سرزمین است. در همین حال، برای روسیه، کنترل بر این مناطق از نظر استراتژیک حیاتی است. این موضوع پیچیده با یک معماری امنیتی جدید برای اروپا گره خورده است – معماری که در آن مسکو به دنبال حفظ موقعیت های کلیدی و گام به گام، بازپس گیری آنچه از دست داده است است. فراموش نکنیم که ناتو به مرزهای روسیه رسیده است.
– در این زمینه، با توجه به اینکه ترامپ اخیراً در اظهارات خود در مورد زلنسکی بسیار تند بوده است، روابط ایالات متحده و اوکراین را چگونه تفسیر می کنید؟
– بیانیه‌های تند، محدودیت‌های اشتراک‌گذاری اطلاعات، و متعاقباً از سرگیری چنین اشتراک‌گذاری‌ها – همه این‌ها به عنوان اهرمی برای ایالات متحده برای مدیریت و کنترل اوضاع عمل می‌کنند. لفاظی های سخت به هیچ وجه به این معنی نیست که ایالات متحده اوکراین را رها کرده است و این کشور را به تنهایی با فدراسیون روسیه رها کرده است. این بازی ها ادامه خواهد داشت. برای ایالات متحده، اوکراین همچنان یک کارت استراتژیک برای مدیریت روابط خود با فدراسیون روسیه است.
– پوتین همچنین اظهار داشت که هنگام بحث در مورد امنیت آینده اوکراین، لازم است به معماری گسترده تر امنیت اروپا نیز توجه شود. این به چه معناست؟
– این یادآور آرزوهای آنکارا برای تبدیل شدن به یک معمار معماری امنیتی اروپا است. حالا پوتین هم همین را می گوید. با این حال، در نهایت، همکاری بین فدراسیون روسیه و اروپا – که هنوز مشهود نیست – جایگاه سایر کشورها را در این زمینه کاهش خواهد داد و در درجه اول، نقش جدیدی را که آنکارا در چارچوب معماری نوظهور اروپا به دنبال آن است، تضعیف خواهد کرد.
– علاوه بر این، در حال حاضر در سطح رسمی صحبت هایی درباره دیدار پوتین، ترامپ و شی جین پینگ وجود دارد. در حالی که موضوع اصلی اوکراین است، برخی پیشنهاد می کنند که بحث نباید به یک موضوع محدود شود. به نظر شما، چنین دیداری – اگر باید برگزار شود – چه نتیجه ای خواهد داشت و چه معنایی خواهد داشت؟
– اگر یک قالب سه جانبه با این ماهیت واقعاً شروع به پرداختن به مسائل در مناطق مختلف جغرافیایی و دستیابی به توافقات در مورد موضوعات خاص کند، آغاز یک نظم جهانی جدید و سه بعدی خواهد بود. البته این یک تئوری است و لزوماً به این معنا نیست که این موجودیت سه بعدی کاملاً عمل خواهد کرد. اختلاف نظرهای متعدد، اختلاف نظرها، رقابت ها و تضاد منافع همچنان باقی است. در حالی که روابط بین روسیه و چین کاملاً صاف نیست، این فرمت در حالت تعادل می تواند به عنوان یک پویایی «2-1» تلقی شود. به هر حال، روسیه و چین شرکای یکدیگر هستند، در حالی که چین و ایالات متحده رقیب یکدیگر هستند – و ایالات متحده و روسیه در بسیاری از زمینه ها رقیب یکدیگر هستند.
آرمان گالویان
