
ایروان – ساکنان محلی و دوستداران محیط زیست مخالفت خود را به اتفاق آرا در جلسه استماع عمومی 18 نوامبر در مورد طرح های شرکت Raydena برای ساخت کارخانه مواد کامپوزیت در خیابان Manandyan 33/27 در منطقه اداری Shengavit ایروان ابراز کردند.
در حالی که شرکتکنندگان تاکید کردند که اصولاً با این پروژه مخالف نیستند، آنها با قرار دادن یک تأسیسات شیمیایی در نزدیکی ساختمانهای مسکونی مخالفت کردند و از شرکت خواستند به مکان دیگری منتقل شود.
کارخانه پیشنهادی پیشآبسازی را تولید میکند – یک کامپوزیت صنعتی که با پوشش الیاف تقویتکننده مانند فایبرگلاس با رزین اپوکسی از پیش اندازهگیری شده ساخته میشود. به طور گسترده در صنایع هوافضا، خودرو، و ساخت و ساز برای ایجاد اجزای سبک وزن و با استحکام بالا استفاده می شود، پیش آغشته به گرما و فشار نیاز دارد تا به شکل نهایی خود عمل کند.
نزدیکی به خانه ها و داده های از دست رفته
در دفاتر بخشداری شنگاویت، ساکنان بلافاصله این سوال را مطرح کردند که چرا یک سایت هم مرز با خانه ها برای عملیات شیمیایی انتخاب شده است. یکی از نمایندگان شرکت پاسخ داد که این قطعه قبلاً برای مقاصد صنعتی استفاده می شد، اگرچه ساکنان مخالفت کردند که استفاده قبلی از آن خطرات شیمیایی مدرن را از بین نمی برد.
حاضران همچنین از فقدان جزئیات فنی قبل از جلسه انتقاد کردند و خاطرنشان کردند که محاسبات انتشار، شماتیک های تهویه، طبقه بندی زباله و پروتکل های واکنش اضطراری فاش نشده باقی مانده است. طبق قوانین فعلی ارمنستان، شرکت ها ملزم به ارائه طرح فنی کامل یا ارزیابی اثرات زیست محیطی در اولین مرحله استماع نیستند.
طبقه بندی خطر و اختلافات منطقه بافر
مناقشه بزرگی بر سر طبقه بندی این کارخانه بر اساس استانداردهای تعیین شده توسط دستور 1 فوریه 2024 از سوی رئیس کمیته توسعه شهری آغاز شد. Raydena این تأسیسات را به عنوان یک عملیات “کلاس 5” طبقه بندی کرد – کار را به عنوان “فرآوری مکانیکی” توصیف کرد – که فقط به یک منطقه حفاظتی بهداشتی 50 متری نیاز دارد. در مقایسه، همین ترتیب، پردازش پلاستیک را در کلاس 4 (نیاز به بافر 100 متری) و تولید مصالح ساختمانی پلیمری در کلاس 3 (که به منطقه 300 متری نیاز دارد) طبقه بندی می کند.
لوون گالستیان، ساکن شنگاویت و کارشناس محیط زیست، اساس بافر 50 متری را زیر سوال برد، در حالی که مردم محلی برچسب “پردازش مکانیکی” را با توجه به اینکه دمای عملیاتی تا 150 درجه سانتیگراد (302 درجه فارنهایت) می رسد، به چالش کشیدند. هایک آبراهامیان، کارشناس محیط زیست افزود که این پروژه را نمی توان جدا از کیفیت هوای موجود ایروان و بار بهداشت عمومی ارزیابی کرد.
آبراهامیان، که خواستار ارزیابی تأثیر تجمعی نیروگاه شد، گفت: «حتی اگر یک فعالیت خاص در محدوده استاندارد معین قرار گیرد، تأثیر ترکیبی انتشار و عملیات مختلف میتواند فشار بر محیط زیست و سلامت ساکنان را افزایش دهد.»
انتشار، مصرف آب، و تناقضات در مورد زباله
Vram Tevosyan، نماینده شرکت طراحی تاسیسات، اظهار داشت که تولید در داخل یک ساختمان محصور با سطوح سر و صدا مطابقت دارد. این فرآیند شامل مخلوط کردن مواد خام، پوشش فایبرگلاس با رزین اپوکسی وارداتی، خشک کردن و بستهبندی است – به این معنی که هیچ رزین خام در محل سنتز نخواهد شد.
به گفته تووسیان، دمای پردازش معمولاً در حدود 80 درجه سانتیگراد (176 درجه فارنهایت) و گاهی اوقات به 150 درجه سانتیگراد (302 درجه فارنهایت) می رسد و مجموع انتشار گازهای گلخانه ای هوا سالانه دو کیلوگرم تخمین زده می شود. از آنجا که گرد و غبار فایبرگلاس پیش بینی شده حداقل است، هیچ سیستم فیلتراسیون هوا برنامه ریزی نشده است. وی افزود که این نیروگاه از سیستم خنک کننده حلقه بسته با تخلیه فاضلاب صنعتی صفر استفاده خواهد کرد، هرچند طرح های ایمنی و واکنش اضطراری همچنان در انتظار تایید نهایی از سوی مقامات است.
با این حال، تووسیان تأیید کرد که این تأسیسات تقریباً 11 تن زباله در سال تولید می کند – از جمله رزین، فایبرگلاس و باقی مانده های سیلیکون – که برخی از آنها “ممکن است به عنوان خطرناک طبقه بندی شوند.” ضایعات در ظروف در بسته در داخل خانه ذخیره می شود تا زمانی که اپراتور دارای مجوز آن را برای پردازش حمل کند.
این افشاگری ها با توضیحات قبلی پروژه Raydena که هم دمای عملیاتی 150 درجه سانتی گراد و هم 11 تن زباله سالانه را حذف کرده بود، در تضاد است و قبلاً ادعا می کرد که تمام مواد خام به طور کامل بدون باقی ماندن بقایای تولید مورد استفاده قرار می گیرند.
تهدیدات قانونی و مراحل بعدی
این جلسه همچنین بر تنش ها بر سر تهدیدات حقوقی شرکت ها تاکید کرد. اولگ دولگاریان، کارشناس محیط زیست، با اشاره به نامه هایی که رایدنا در 13 نوامبر ارسال کرد، هشدار داد که شکایت های تهدیدآمیز علیه روزنامه نگاران و فعالان، گفتمان عمومی را سرد می کند. EcoLur و صدای شهروند (کاغاکاتسو دزین). در آن نامهها، این شرکت خواستار تغییر عبارتها در مقالاتی بود که خطرات نزدیک خانههای شنگاویت را برجسته میکردند و تهدید کرد که در صورت امتناع، اقدام قانونی خواهند کرد. هنگامی که یکی از ساکنان در طول جلسه پرسید که آیا مردم محلی می توانند آزادانه مخالفت خود را بدون مواجهه با دعاوی مشابه ابراز کنند، نماینده شرکت پاسخ روشنی نداد.
تمامی نگرانی ها و پیشنهادات مطرح شده در این جلسه جمع آوری و برای بررسی بیشتر و تصمیم گیری نهایی به شورای بزرگان ایروان ارائه خواهد شد.
اگر اشتباه تایپی پیدا کردید، می توانید با انتخاب ناحیه متن و فشار دادن CTRL+Enter به ما اطلاع دهید.


