فراموش شده توسط سیستم: چگونه یک مبتکر کارخانه تزئین شده دوران شوروی رها شد تا در فقر زنده بماند

لوسیا گالستیان پس از سه دهه خدمت، مرگ و بریدگی بوروکراتیک از مزایای اجتماعی خود، در خانه ای ناتمام در حومه وانادزور به تنهایی با پیری روبرو می شود.

در حالی که لوسیا گالستیان آلبوم‌های عکس قدیمی‌اش را ورق می‌زند، یک زن جوان قد بلند با پوست روشن با چشم‌های سبز مایل به خاکستری از روی چاپ‌های سیاه و سفید به او خیره می‌شود.

سفر او در سال 1964 آغاز شد، زمانی که بخش چاپ تازه تاسیس در کارخانه لباس بافتنی Kirovakan (وانادزور فعلی) به دنبال یک مصحح بود. گالستیان، دانش‌آموز مدرسه حرفه‌ای در آن زمان، پیشنهاد شغلی یکی از آشنایانش را که به عنوان منشی کومسومول کار می‌کرد، پذیرفت. چیزی که به عنوان یک پیشنهاد ساده شروع شد به یک کار سه دهه در کارخانه تبدیل شد، جایی که او مرتباً از تصحیح‌کننده به مدیر تولید ارتقاء یافت و در نهایت به عنوان معاون مدیر کار کرد.

(کمسومول، اتحادیه کمونیست جوان لنینیست اتحاد جماهیر شوروی، بخش رسمی جوانان حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی بود. – ویرایش)

او می‌گوید: “من هرگز حرفه‌ای نبوده‌ام. نگرش من این بود: اگر بتوانم این کار را انجام دهم، انجام خواهم داد. من فقط برای کارم ارزش قائل بودم – اگرچه، راستش را بگویم، دیگر هیچ‌کس از آن حلقه من باقی نمانده است.”

او در کنار آلبوم‌های عکس‌اش، پوشه‌ای پر از گواهینامه‌های پنج اختراع خود را نگه می‌دارد – نوآوری‌هایی که به طور رسمی تأیید شده و در تولید کارخانه ادغام شده‌اند. اگرچه امروز در حالی که اسناد را بررسی می‌کند تا حد زیادی بی‌تحرک به نظر می‌رسد، اما به یاد می‌آورد که چگونه زمانی در کنار مهندسان برای مقابله با چالش‌های فنی پیچیده می‌نشست، و نظرات او همیشه سنگین است. سال به سال، او ده‌ها پیشنهاد را برای ساده‌سازی تولید ارائه کرد و نامزدی برای عنوان «مبتکر ارجمند تولید ارمنستان» را به دست آورد – یک امتیاز رسمی که به نوآوران صنعتی پیشرو داده می‌شود.

دوران کودکی او عمیقاً با از دست دادن زودهنگام مادرش شکل گرفت. با این حال، در خانه، او از استقلال کامل برخوردار بود و هرگز تحت فشار قرار نگرفت.

من در خانه راحت بودم؛ زندگی بی دغدغه ای داشتم، هر کاری که دلم می خواست انجام می دادم.

در عوض، او جوانی خود را در کار خود در کارخانه ریخت.

امروز صبح های گالستیان با سرعتی آرام و بی شتاب می گذرد. او که جایی برای رفتن ندارد و هیچ بازدیدکننده ای انتظار ندارد، در خانه ای ناتمام در حومه وانادزور زندگی می کند که فاقد امکانات اولیه مانند آب گرم و سیستم فاضلاب است. تنها منبع گرمای او یک بخاری برقی است که هر شب فقط یک یا دو ساعت آن را روشن می کند، در حالی که یک اجاق گاز کوچک برای آماده کردن وعده های غذایی او خدمت می کند.

“من قبلاً در مرکز شهر زندگی می کردم. خانه ام را فروختم و پول را به برادرم دادم تا بتواند دو خانه بخرد – یکی برای من. به فدراسیون روسیه رفتم؛ اتحاد جماهیر شوروی فروپاشیده بود و هیچ کاری نبود. این مکان قبلاً زباله‌دان بوده است.»

در 24 ماه مه سال جاری، با پاره شدن زخم معده، وضعیت سلامتی گالستیان تغییر کرد. یکی از همسایه ها با آمبولانس تماس گرفت و او به سرعت به بیمارستان منتقل شد.

“داشتم استفراغ خون می کردم. شمارش خونم به 40 درصد کاهش یافته بود – در آستانه مرگ بودم. آمبولانس من را به بیمارستان برد و چهار روز بیهوش ماندم. دختر یکی از همکاران سابقم مرا نجات داد – آنها خون دادند. آنها مرا برگرداندند.” او می گوید: “من در اوایل ژوئن بیمارستان را ترک کردم – با 20 کیلوگرم کاهش وزن و با بودجه صفر”.

در همان زمان، خدمات اجتماعی متحد ارمنستان کمک های اجتماعی او را به حالت تعلیق درآورد. یک بررسی سراسری بازنشستگی، مستمری ماهانه او را از 44000 درام (حدود 122 دلار آمریکا) به 54000 درام (حدود 150 دلار آمریکا) افزایش داد. با این حال، آن 10000 درام (28 دلار آمریکا) امتیاز آسیب پذیری خانواده او را کاهش داد و او را از مزایای ماهانه 20000 درام (55 دلار آمریکا) محروم کرد و هر ماه 10000 درام (28 دلار آمریکا) ضرر خالص داشت. امروزه او برای تامین نیازهای روزانه خود به کمک همسایگان متکی است.

علیرغم شرایط او، کارکنان دفتر خدمات اجتماعی واحد ونادزور هرگز با او ملاقات نکرده‌اند و نامه‌ای که یکی از آشنایانش از طرف او به آژانس ارسال کرده بود، بی پاسخ ماند.

با این حال، او به طور منظم با دو همکار سابق خود از روزهای کارخانه اش در تماس است. یکی از آنها، آیدا مانوکیان – رئیس سابق بخش کنترل فنی کارخانه (OTK) – نیز به تنهایی زندگی می کند و خودش با مسائل بهداشتی سروکار دارد. این دو از ژوئن، زمانی که مانوکیان در دوران نقاهت گالستیان به ملاقات او رفت، یکدیگر را ندیده اند. همراه با گالستیان به دیدار دوست قدیمی او رفتیم.

او گفت: “امروز ما به یک نمونه زنده برای نسل جوان تبدیل شده ایم – یک کارمند اینگونه به پایان می رسد. ببینید، او تحصیل کرده است، او خوب کار می کرد، او یک شهروند قانونمند بود، اما امروز در فقر زندگی می کند. حتی آنچه را که یک فرد به حق به دست آورده است، به گونه ای ارائه می شود که گویی یک لطف بزرگ است.

“نسل جوان با دیدن این موضوع می پرسد: “اگر چنین شد، چرا باید درس بخوانم؟ چرا باید یک شهروند قانونمند باشم؟ این توهین است – آنها کمک هزینه را مانند خیریه می دهند. من آن کمک هزینه را نمی خواهم، من چیزی را می خواهم که از طریق کار خودم به دست آورده ام. همانطور که سالخوردگان می گویند شانسی وجود ندارد.”

هر دو زن که به طور کامل به تنهایی زندگی می کنند، یک ترس اساسی مشترک دارند: بستری شدن و کسی برای مراقبت از آنها باقی نمانده است. آنها مصمم شده اند که سربار هیچ کس نباشند، حتی روی یک طرح اضطراری شدید هم قرار گرفته اند.

پس از بازدید، گالستیان به خانه برمی گردد، مقداری آبگوشت روی ماکارونی که روز قبل پخته بود می ریزد، آن را گرم می کند و بخشی را برای گربه های ولگرد در حیاط خانه اش می گذارد.

“من حتی نمی خواهم مردم بدانند که من یک دریافت کننده رفاه هستم؛ من از فقیر بودنم خجالت می کشم. از هیچ کس کمک نمی خواهم. اما چرا باید هر بار – با تحقیر کردن خودم – بروم و درب اداره خدمات اجتماعی را بکوبم و بگویم “ببین، من وارث ندارم، کسی را ندارم، او بخواهد به من کمک کند.”

با نگاهی به گذشته، او از اینکه هرگز ازدواج نکرده یا تشکیل خانواده نداده است، پشیمان است، آرزو می کند که ای کاش حداقل بچه دار می شد. گالستیان می‌گوید: «می‌دانی، عشق چیزی نیست که فقط در جوانی اتفاق بیفتد، در واقع بعداً در زندگی قوی‌تر می‌شود. من نمی‌خواهم در مورد آنچه در درونم است صحبت کنم؛ هیچ‌کس نیازی به شنیدن آن ندارد. برخی از افراد از نوع «یک عشق» هستند – آنها فقط یک نفر را دوست دارند.

لبخند کمرنگ و متعجبی روی صورتش نشست.

“دو سال پیش بود، یک روز یکشنبه. هیچکس در خیابان نبود. از خانه یکی از دوستانم می آمدم. مردی به من نزدیک شد و پرسید: “چرا به من سلام نمی کنی؟”
“از کجا می توانم شما را به اندازه کافی بشناسم که بتوانید سلام کنم؟ نمی توانم به همه احوالپرسی کنم، می توانم؟” من جواب دادم

مرد پاسخ داد: “آیا می دانی چقدر تو را دوست داشته ام؟ من 73 سال دارم و از سیزده سالگی تو را دوست داشتم. من تو را دوست داشتم، دوستت دارم و همیشه دوستت خواهم داشت.”

انگار صاعقه به سرم زده بود. گفت: «حالا دلم آرام است» و رفت. من دیگر او را ندیدم.”

اگرچه گالستیان هیچ آموزش رسمی موسیقی ندارد، هر زمان که در جوانی با مشکل سختی روبرو می شد، یک راهپیمایی دسته جمعی به طور خود به خود در سر او پخش می شد. آن موسیقی درونی او را ثابت نگه می داشت و به او کمک می کرد تا به وضوح فکر کند و از موانع عبور کند. “من احساس آرامش درونی می‌کردم، ذهنم با منطقی آرام و روشن شروع به کار می‌کرد، و مسائل حل می‌شد. نمی‌دانم این چه نوع عجیبی بود، اما اینطور بود.”

حالا که عصرها کنار پنجره اش می نشیند، آن راهپیمایی پیروزمندانه جوانی اش رفته است. در عوض، آهنگ آرام‌تری در ذهنش می‌چرخد. با صدایی خاموش می خواند: اما تو بی آنکه به پشت سر نگاه کنی می گذری و دلم را به دریای متلاطم تبدیل می کنی…

گالستیان می گوید: «هیچ کس به عقب نگاه نمی کند.

اگر اشتباه تایپی پیدا کردید، می توانید با انتخاب ناحیه متن و فشار دادن CTRL+Enter به ما اطلاع دهید.